Кинетикалық өнердің екінші толқынының көшбасшысы суретші Хулио Ле Парк 30 мамырда Парижде 97 жасында қайтыс болды

Ле Парк жарықпен, айналармен, қозғалыспен және оптикалық эффектілермен жұмыс істеді: аспалы мобильдер, діріл қағатын жарық инсталляциялары, айна бөлмелер, тек көрермен болғанда ғана «жанданатын» проекцияланған жарықтан жасалған орталар. Ол мына қағиданы ұстанды: өнер көрерменді енжар бақылаушыдан қатысушыға айналдыруға тиіс. Ле Парктың жұмыстары айналы камералармен жүруді, көрерменнің механикалық құрылғыларды іске қосуын, өзгеріп тұратын жарық алаңдарынан өзін іздеу қажеттігін болжады.

11 маусымда Tate Modern галереясында Ле Парктың ауқымды ретроспективасы ашылады. Ол бұл оқиғаға екі аптадан аз уақыт қалғанда дүниеден өтті.

Ле Парк өз стилін 1950-1960 жылдары қалыптастырды, әуелден-ақ жарыққа негізделген, иммерсивті, партисипаторлық бағытты ұстанды. Оған дейін кинетизммен көптеген маңызды суретшілер, оның ішінде онжылдықтар бойы айналысқан. Ле Парктың нақты басымдығы иммерсивті элементті күшейтуінде: шын мәнінде оның көптеген жұмыстарында көрерменнің қатысуы сол жұмыстардың мәніне айналады. Одан әрі 1960 жылы ол Парижде GRAV тобының тең негізін қалаушыларының бірі болды, бұл топ жалғыз шебер идеясын жоққа шығарып, қозғалыспен, қабылдаумен және жұртшылықтың қатысуымен ұжымдық эксперименттер жүргізді.

1966 жылы суретші Венеция биенналесінде кескіндеме үшін Гран-при алды, алайда шын мәнінде марапатталған жұмыстар кескіндеме емес, шағылған жарықтан, қозғалыстан және оптикалық тұрақсыздықтан тұратын инсталляциялар болатын.

Идеялық бэкграундқа келсек, перонистік Аргентинадағы өткені Ле Парктың сыншылардың, кураторлардың, коллекционерлердің және мұражайлардың беделіне деген сенімін түбегейлі жойды. Ол өнерді қалай түсіну керектігін шешу құқығы тек көрерменде қалуға тиіс деп мәлімдеді. Қозғалмалы және жарықпен жасалатын өнермен оған дейін де көпшілік айналысқан, бірақ оптикалық эффектіні ұжымдық, иерархияға қарсы тәжірибеге бірінші болып айналдырған сол болды.