Фридрих II әскерлері 1757 жылғы Прага түбіндегі шайқастан кейін үйлеріне оралды, жас Ленора өзінің Вильгельмін күтті, бірақ оралғандардың арасында ол жоқ еді
Фридрих II әскерлері 1757 жылғы Прага түбіндегі шайқастан кейін үйлеріне оралды, жас Ленора өзінің Вильгельмін күтті, бірақ оралғандардың арасында ол жоқ еді. Леноаның жүрегі ауыртпалықтан сыздады, көз жасының арасынан Құдайдың ырқына деген шағымдар төгіле берді.
Түн ортасы ауа сағат соққанда, баспалдаққа бір салт атты келіп тоқтады. Ол Леноны шақырды: алдында Вильгельм тұр еді. Күйеу жігіт қызды сол түні өзімен бірге өз үйіне баруға шақырды. Ленора еш бөгелместен атқа мінді.
- Біз қалайша тез ұшып жетеміз? - деп сұрады Ленора.
- Өліктерге жол тайғақ, - деп жауап берді Вильгельм
Жолда оларға жаназа шеруі мен дарға асылғанның төңірегінде үймелеген шыбындар тап болды.
Қыздың мұңы о дүниенің үрейімен беттеседі, бірақ оқырманды мазалайтыны сүйгенінен айрылу тақырыбы емес, жоғары күштерге айтылған қорқынышты айып пен оның соңынан келген жаза.
Шын мәнінде Ленора өлім атына тағдырға қарсы шыққан сәтінде мінеді.
Готфрид Бюргердің 1773 жылғы «Ленора» балладасы шауып бара жатқан өліктер туралы готикалық сарынның бастауларының бірі, соның ішінде Брэм Стокердің кейінгі сілтемелерінің де бастауы саналады. Бұл «қорқынышты баллада» XVIII ғасырдың аяғына қарай Британияда жеке жанр қалыптастырды. Ал «жедел шауып бара жатқан» «өліктер» әлі күнге дейін әлемдік мәдениет арқылы зулап келеді.
Ленора ұжымдық апат аясындағы жеке жоғалту трагедиясын бейнелей отырып, сонымен бірге өзінің серпінінен туған тәкаппарлық пен қарғысты да бейнелейді.
Тағдырға қарсы наразылық өмірдің күйреуіне апаруы мүмкін екені байқалады. Осылайша қарапайым халықтық сарын, поэтикалық аңызға дейін көтеріліп, тарихтағы маңызды баллада-лардың біріне және айтқандай, мәңгілік сюжетке айналды.
Ленора орыс әдебиетіне де әсерін тигізді. Жуковскийден мына жолдарды кездестіреміз
Айырылыс ұзақ, сағат мейірімсіз,
Сүйгенім біз туралы көптен хат жазбайды.
Людмила отырып, көз жасын төгеді:
«Ах, қайда менің сүйіктім? Тірі ме екен?»
«Ленораны» аударған да Жуковскийдің бейімдемесі «Людмила» деп аталады, екінші өңдеуі «Светлана», бірақ ол құтқарылуға бет бұрады, жойылуға емес. Жуковский соғыстан емес, қыздың сағынышынан бастайды:
Осылай Людмила, күйзеліп,
Төс жаққа көзін салбыратып,
Жол айрығында күрсінді.
«Ол оралар ма екен, - деп қиялдады ол, -
Алыс, жат елдерден
Славяндардың сес көрсеткен қолымен?»
Людмила да күйеу жігітін соғыстан күтеді және Құдайдың ырқына наразылық білдіреді, түнде оны іздеп келетіні де сол өлік.
Көк бізге аяусыз;
Көктегі патша бізді ұмытты...
Маған бақытты уәде етпеді ме еді?
Уәделердің орындалуы қайда?
Қасиетті тағдыр қайда?
Жоқ, жаратушы мейірімсіз;
Бәрін кешіңдер; бәрі бітті
Анасы оны наразы болмауға көндіреді, бірақ бекер. Финал сол: сүйгені оның баспалдағына келеді, ол оның сыбырын естиді, ол үйінің тар, суық, тыныш, жалғыз екенін, жат жақ Литвада, шім астында екенін айтады - «Кебін, крест және алты тақтай», бірақ ол күйеуінің өлік екенін түсінген кезде бәрібір таңғалады.
Бірақ Жуковскийде Людмила сенімсіздігі үшін айқын жазаланады:
Кенет марқұмдар топтанып
Қабірлерінен тізіліп шықты;
Тыныш, қорқынышты хор ұлыды:
«Пенделердің наразылығы ақылсыз;
Көк патшасы әділ;
Жаратушы сенің налуыңды естіді;
Сағатың соқты, соңың келді»
Бұл мәтінді орыс романтизмінің бастамасы деп атайды
