Сенім · Өнер · Кітаптар
Данте «Чистилищенің» тоғызыншы жырында өзін отқа алып ұшқан алтын бүркітті түсінде көреді
Таң атарда, қарлығаш таңды қарсы алып ән салған сәтте, Оның әні мұңға толы, өткен қайғысын еске алғандай,. Сонда біздің ақылымыз, ойлардан арылып Және опасыз жамылғыларын сыпырып тастап, Кейде көріпкелдей көрегенденіп кетеді, Түсімде үстімде қатал бүркіт Төніп тұрды, алтындай түске оранған, Қанатын жайып, жұлқына шабуға әзір, Және мен сол жерде жүргендеймін,