Данте «Чистилищенің» тоғызыншы жырында өзін отқа алып ұшқан алтын бүркітті түсінде көреді

Таң атарда, қарлығаш таңды қарсы алып ән салған сәтте, Оның әні мұңға толы, өткен қайғысын еске алғандай,.

Сонда біздің ақылымыз, ойлардан арылып
Және опасыз жамылғыларын сыпырып тастап,
Кейде көріпкелдей көрегенденіп кетеді,

Түсімде үстімде қатал бүркіт
Төніп тұрды, алтындай түске оранған,
Қанатын жайып, жұлқына шабуға әзір,

Және мен сол жерде жүргендеймін, онда Ганимед,
Өзінікілерін тастап, ғажайып биікке көтеріліп,
Бұлттан жоғарғы кеңеске алынып кеткен.

Ойладым: «Мүмкін, ол үйреніп қалған болар
Тек осы жерде, мені қағып алған жерде ұруға,
Әйтпесе олжаға селқос қарайтын шығар».

Сол кезде жерді шеңбер-шеңбер айналып көлеңкелеп,
Ол найзағайдай құлдилап түсті
Де мені алып отқа дейін самғады.

Сонда мен де онымен бірге тұтандым;
Елестің өрті мені шарпыды
Сондай күшпен, сол сәтте түсім быт-шыт болды.

Жолма-жол аударма

Данте Алигьери. Құдіретті комедия. Тазалық оты, IX ән

Суреті: Гюстав Доре