Гардиан Салман Рушдимен, оның әйелі Рэйчел Элиза Гриффитспен және режиссер Алекс Гибниймен үлкен әңгіме жариялады
Жазушыға шабуыл 2022 жылғы 12 тамызда Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Шатоквада болды, Рушди сол жерде сөз сөйлемек еді. Гриффитс сол таңда Нью-Йоркте, үйінде болған және болған жайтты таныс әйелінен телефон арқылы естіген, ал егжей-тегжейін жаңалықтардан көрген. Ол күйеуінің тірі-өлісін білмей, ұшақты жедел жалдап алды және ауруханада өткен алғашқы күндердің өзінде-ақ оның емделуі мен сауығуының бейнекүнделігін түсіре бастады. Рушдидің айтуынша, жазып алу идеясы өзінікі болған, бірақ ол екі-үш күнде бір рет телефонмен бірнеше сурет түсіруді ғана меңзеген, ал әйелі мүлде басқаны ойлапты. Гриффитс бірінші кезекте қалыпты камера әкелуді сұрағанын еске алады, ал қорап келгенде жылап жіберіпті, өйткені бұл оны фотограф мамандығына қайтарған.
Фильм оның түсірілімдерін 1989 жылдан кейін түсірілген мұрағаттық хроникамен ұштастырады: сол жылы аятолла Хомейни жазушыны романы үшін өлтіруге шақырған фетва, яғни діни нұсқау жариялаған. Рушдиге сонда қырық бір жас болатын, одан кейінгі тоғыз жылды ол қарулы күзеттің қорғауында, тығылып өткізді.
Мұрағаттық бөлік «Оскар» иегері, деректі кино авторы Гибнидің бастамасы болып шықты. Рушдидің өзі алғашында өткенге оралуға қарсы болды және кітапта да, фильмде де бір әріппен белгіленетін оған шабуыл жасаған адам жалғыз өзі әрекет еткенін талап етті. Сондай-ақ ол Шатоквадағы залда бірде-бір күзетшінің болмағанын қатты сынайды. Гибни Рушдидің өзін осы шабуыл арқылы анықтағысы келмейтінін түсіндіреді және оның дұрыстығын мойындайды, бірақ көрерменге сол кездегі науқанның әлемдік ауқымын көрсетуді маңызды деп санайды: АҚШ-тағы газет редакциясының өртелуі, Пәкістандағы тәртіпсіздіктер кезінде алты адамның қаза табуы, романның жапон аудармашысының өлтірілуі, итальяндық аудармашыға жасалған шабуыл, Лондондағы жазушының тұлыбын көтеріп жүрген шеру. Фильмде тарихшы Эдвард Саидтің болжамы да келтіріледі: ол Рушдиге қауіп діни фанатиктен емес, жылдар өткен соң кездейсоқ адамнан келеді деп есептеген.
Гибни бастапқыда картинаны Деннис Поттердің «Әнші детектив» сериалының үлгісімен құрғысы келген: онда кейіпкер ауруханада жатып, дене бітімі жағынан қалпына келеді, ал сол кезде өмірі көз алдынан өтіп жатады.
Гриффитс фильмде жазушының жараланған көзі түсірілген кадрлардың неге осыншама көп екенін түсіндіреді: камера бір мезгілде қорғаныш экраны да, болып жатқанның шын екеніне көз жеткізу тәсілі де болған. Алғашқы кезде ол түсірілген материалды күйеуіне көрсетпеген, екеуі оны үйге оралғаннан кейін ғана бірге көрген. Рушдидің айтуынша, ол зақымдардың өзі елестеткеннен әлдеқайда ауыр болғанын көрді, сосын қуанды, өйткені қазір ол басқаша көрінеді, ал осы айырмашылық сауығудың өлшемін көрсетеді. Финалда ерлі-зайыптылар шабуыл болған жерге оралады, сол жерде жазушының әрекетсіздік үшін өзін бекерге кінәлағаны да анықталады: жазбада оның шабуылдаушыдан құтылып кетуге тырысқаны көрінеді
