Қонақжайлылық пен қорлыққа кек туралы «Ниппурлық кедей» вавилон поэмасы
Б.з.б. шамамен 701 жылы жазылған, қонақжайлық парызы мен жазықсыз қорлыққа кек алуға арналған «Ниппурлық кедей» атты вавилон поэмасы. Ниппур қаласының кедейі соңғы дүниесін беріп, қала әкіміне сыйға ешкі апарады, ал әкім оны қорлап, сұйылтылған сыра мен сіңір беріп, қуып жібереді. Ренжіген кедей үш рет өш алуға уәде етеді және өзін әуелі хабаршы, сосын емші етіп көрсетіп, одан кейін далаға алдап шығарып, қорлаушысын үш рет аяусыз соққыға жығады.
Поэма, сірә, Ниппурдағы жазба мектебі бағдарламасының бір бөлігі болған, бірақ әңгіменің өзін әлдеқайда ертеректегі және шумер тектес деп есептейді, оған шумер құдайларының аталуы меңзейді. Поэманың толыққа жуық мәтіні 1952 жылы қазіргі Түркия аумағындағы Сұлтантепеден табылды, ал үзінділері бұрын да, атақты Ашшурбанипал кітапханасының тақтайшаларының арасынан табылып келген.
Сұлтантепе нұсқасы мәтінді көшірген шәкірт-жазбашының есімімен және тақтайшаны кітапханадан әкеткен кез келген адамға айтылған қарғыспен аяқталады, бұл поэманың өз тақырыптарымен үндеседі. Келтірілген аударма 1981 жылы шыққан «Саған жасырын сөзді ашып берейін. Вавилония мен Ассирия әдебиеті» кітабынан алынған, оны ірі ассириолог Игорь Михайлович Дьяконов жасаған. Поэманы вавилон, аккад және жаңа ассирия поэмасы деп атайды.
Мәтін месопотамиялық қонақжайлық түсінігіне сүйенеді, ол қонақты оның дәрежесіне қарамастан лайықты қабылдауды міндеттейтін. Көне автор адам нені әбден лайық екені, неліктен текті адамдар кедейлерден гөрі жомарттау қабылдауға лайық екені, мұндай әділетсіздіктің өтеуін қалай қайтаруға болатыны туралы сұрақ қояды. Басты кейіпкердің Гимиль-Нинурта есімінің кек құдайымен байланысты болуы кездейсоқ емес.
