Ерте заманда Святогор-батыр, өз бойындағы қайсар күшті сезіне келе, бір сұмдық сәтте бүкіл ғаламды қолымен көтеріп-аударып тастауды ойлады

Және құба жон тұлпарына мініп,
Алыс сапарға аттанды ол, -
Жер тартысын іздеп келеді,
Алыстан көрді бұрын-соңды болмаған тауды...

«Осы жер емес пе екен?!.» Тұлпарын
Құдіретті қолымен қамшымен салды, -
Тұлпар құстай ұшып жоғары шықты
Да жардың үстінде қазықтай қатты...

Батыр Святогор ерден түсті, -
Айналада бір көшпелі құс болса ғой!
Жан жоқ... Тек қараса: алдында
Артпа қоржын жатыр екен...

Батыр жерге иіліп сәлем етті,
Қоржынды көтергісі келеді - қозғалмайды...
Не деген ғажап! Алға да, артқа да жылжымайды,
Айнала жел де лебін білдірмейді...

Күш салды - күнге күйген жүзінен
Тер үш бұрқақтап ағып кетті,
Ержүрек жауынгер Святогордың
Жүрегін уайым жайлады...

«Не деген пәле!.. Жоқ, өлсем де,
Күшімді мазақ етуге жол бермеймін!..»
Батыр қайта қомданды -
Сонда тау күшке бейіт болды:

Тұрған жерінде жерге кіріп кетті,
Батырлық мінезін тежей алмай,
Қолындағы жер тартысымен бірге...
Енді Святогордың орны сол жер!..

Құз-шатқал аранын ашатын жердегі
Тік таудың басында әлі күнге дейін -
Тас тұлпар өз шабандозын
Мың жылдан астам күтіп тұр...

Ал айналада тек жел гуілдейді,
Жел өзгермейтін ән айтады:
«Мақтанбасаң етті, Святогор,
Ғаламды көтеріп-аударамын деп!..»

Аполлон Коринфскийдің «Святогор» өлеңі, 1893 жыл

Иван Симаковтың «Орыс батыры Святогор артпа қоржынды тартады» акварелі, 1917 жыл