Автор христиан алтарын қорлау кезіндегі шіркеу қауымының әрекетсіздігі туралы
Бүгін Римдегі Әулие Петр соборында болған оқиға туралы бәрі естіген шығар: құрбандық үстелінің қорланғаны жайлы, оның қандай төмен жолмен жасалғанын қайталап жатпаймын да, бұл қазіргі қоғамның асқынып кеткен дертінің қорқынышты іріңді ісігі.
Бұл адамның іс-әрекетін, анығында, қатты ауру адамның қылығын талқыламай көрсек те, тағы бір нәрсе мазалайды: адамдар жай ғана қарап тұрып, қауіпсіздік қызметінің келуін күтті, прихожандардың ешқайсысы оны тоқтатуға, қандай да бір кек қайтаруға, жығып тастауға, шіркеуден сүйреп шығаруға, ақыл-есін жиғызуға әрекет жасаған жоқ. Жиырма не елу жыл бұрын, тіпті одан да бұрын дәл осылай қарап тұрар ма еді деп ойлайсыздар ма? Басты христиан құрбандық үстелдерінің бірін қорлап жатқанда, осы сұмпайыға сабақ беретін батылдар немесе ашуын тыя алмаған куәгерлер табылмас па еді?
Қасиетті нәрсенің жоғалуынан болатын жарақаттар туралы, діндарлықты жойып жіберетін неолибералдық жаңғыру туралы, қоғамның дәстүрден қол үзуі туралы, батыс қоғамындағы үдей түскен идеологиялық дағдарыс туралы, рухани өмір негіздерінің бұзылуы туралы, шіркеулерді қорлаудың ұятты адамгершілікке жатпайтын іс екені туралы, ақырында, Құдайдың өзіне тастаған мәдени сын-қатер туралы сөз қозғауға болады. Иә, мұның бәрі үлкен әрі өте ауыр тақырып.
Бірақ адамдар, адамдарға не болды? Біздің сезімдеріміз қайда? Әлде олар үнсіз эмоджи езуіне айналып, әлеуметтік желілердегі лайктарға қатып қалды ма? Адам сезімталдығының, әсерленгіштігінің және, міне, осындай жағдайда, ашудың қарапайым көріністері неге нақты өмірден жоғалып барады? Ал әрі қарай не болады?
