Екінші жағынан, Давидтің эскизінде ұлы Франция ханшайымы емес, өлім жазасына дайын тұрған, титықтаған сотталған әйел бейнеленгені даусыз
1793 жылғы 16 қазанда, өлім жазасына кесілген сәтте Мария-Антуанеттаға небәрі 37 жас еді. Сотынан кейін ол Тампль түрмесінде 10 ай, Консьержеріде 3 ай жатты, онда оны балаларынан айырып, қатыгез қарым-қатынас көрсетті. Түрмеде жүргенде ол азапты дертке шалдықты. Ал 2024 жылы Макронс оның қайғысын өзінің олимпиадалық қойылымында пайдаланды.
Анатоль Франстың «Құдайлар шөлдеген» романын оқып шығыңыз немесе қайта оқыңыз: бұл француз терроры туралы тамаша роман, оның кейіпкері Давидтің шәкірті, ұлы суретші, бірақ үрейлі тұлға.
Мария-Антуанеттаның «соты» айтып жеткізгісіз масқара болды. Айтпақшы, осы қара шарадаға бастамашы болған, бәрін гильотинаға жіберуді армандаған Эбер өз өлім жазасының алдындағы түнді сұмдық күңіреніспен, көз жасымен, рақым сұраған жалыныштармен өткізді.
Маратның қолдауымен Парижде сайланған монтаньяр патшаның өліміне дауыс беріп, дофинді жауапқа тартты. Терроры айыптау үшін роялист болудың қажеті жоқ: бұл тоталитарлық шектен шығушылықтың, Франция даңқына қызмет етпеген масқара жабайылықтың кезеңі еді.
Дантонды «Кафе де ла Режанстың» терезелерінің жанымен дарға апара жатқанда, Давид оны «арсыз» деп атады. Дантон жауап ретінде: «Валет!» деп айқайлады, бұл да өте орынды болды.
Давидтің өзі де террорға қатысқанын ұмытпайық, бұл көп нәрсені аңғартады. Әуелде Мария-Антуанеттаның өлім жазасын қаламаған, оны құтқарушы пұты болған Робеспьердің сол қилы сәтте дарға қарай бара жатқанын көргенде, оның жақ сүйегі қарысып қалды. Таланты ұлы болғанымен, Давид аз да болса диктатураның және диктаторлардың суретшісі еді. Бұл тақырыпты суретшінің немересі Жан д’О өз ойларында қозғайды. Ал Мария-Антуанетта портретіне келсек, ол әлі күнге дейін көпшіліктің көзінен таса, Сен-Фаржо сарайының қабырғаларында жасырулы тұр.
