Ән салған актер
Ән салған актер. Олег Андреевич Анофриев — шығармашылығын әрқайсымыз білетін әртіс.
КСРО МҒТ Мектеп-студиясын бітірген ол Маяковский атындағы театрда және Моссовет театрында жұмыс істеді, көптеген фильмдерде ойнады, бірақ басты рөлдерде сирек болды. Алайда көпшілік үшін Анофриев ең алдымен балалық шақтың дауысы болып қалды.
Анофриев 50-ден астам ән, романс және әуен жазды, олардың көбі радиода, теледидарда және кинода шырқалды. Өзге авторлардың тағы 200-ден астам әнін орындады. Оның дауысы «Бремен музыканттарында», «Шаршаған ойыншықтар ұйықтап жатыр» бесік жырында, «Санников жері» к/ф-дегі «Есть только миг» әнінде, «Гардемариндер, алға!» фильміндегі «Не вешать нос!» әнінде және басқа да көптеген туындыларда естіледі.
Олег Анофриевтің туғанына 95 жыл толуына орай «Культура» газеті 2014 жылдың соңында онымен жазылған сұхбаттың үзінділерін жариялайды. Міне, осы әңгіменің кейбір үзінділері:
«Бремен музыканттары» туралы
Біз асқан хит шығады деп ойламаппыз, оның үстіне оны іс жүзінде бір түнде жасадық. Студияға кешкі сағат он бірде келіп, таңғы жетіде кеттік. Бұл уақыт тауып алудың өте қиын шаруа болып көрінуімен байланысты еді: «Мелодия» дыбыс жазу студиясы үнемі бос болмайтын, не классиктер, не эстрадашылар, не тағы біреулер отыратын. Бірақ уақыт көрсеткендей, еңбек еш кеткен жоқ: бүгінге дейін ешкімді бейжай қалдырмайтын шедевр болып шықты...
Қазіргі кинодағы ән туралы
«Неге сонда иә, ал бүгін жоқ» деп айту, менің ойымша, мағынасыз. Аттарға қарай салсаңыз жеткілікті: Островский, Френкель, Бабаджанян, Фрадкин, Фельцман. Осы ұлы композиторлармен бір қатарға қоюға болатын қазіргі шығармашыл адамдарды атай аласыз ба?
Хамдар, шпана және өнер туралы
Мережковскийдің «Грядущий хам» деген кітабы бар. Міне, сол хам баяғыда келіп қойды: өз орнын алды, өрбіп кетті. Бірақ ең жиіркенішті жері: бұл хам төзімді әрі қырсық. Ол өзінің жалған шығармашылығын ұсынып, өршіте түсуде, ол ақылға сыймайтын жылдамдықпен таралып барады... Режиссерлік күзетке шпана тұрды. Дүниетанымының мәні эротика мен өзге де сандырақтан тұратын адамдар келді. Станиславский ілімін белгілі бір дәрежеде мысқылмен қарасам да, бір нәрседе оның дәл дұрыс болғанын мойындаймын: ол актерлерге сахнада тамақ ішуге, сусындауға және осы сияқты нәрсенің бәріне қатаң тыйым салды. Өйткені олай болмаса, ешқандай өнер шықпайды. Ал қазір экранда да, сахнада да міндетті түрде ашқарақтана жейді, бұзақыланып ішеді, боқтайды және тәніне құштар болады.
Театрмен қоштасу туралы
Мен бұл жалған қауым деген қорытындыға келдім. Принципсіз, тұрақсыз және арсыз: берік адамдық ұстанымы бар адамға онда ұзақ шыдау мүмкін емес сияқты көрінді. Бір жерде өтірік айту керек еді, біреуге бейімделу немесе, керісінше, біреуді қорлап, тізерлетіп қою керек еді. Маған бұл жат көрінді. Сонымен бірге театр ортасында достарым көп, сондықтан ешкімді ренжіткім келмейді. Мен жай ғана, бәлкім, актер мамандығын сүймей қалдым, ашығын айтқанда, ешқашан болып көрмеген сахналық тұлға саналудан шаршадым.
