Шпицбергендегі Ликнесет факториясының жанындағы XVII ғасырдағы «кит аулаушылар зираты» 400 жылдан кейін ери бастады

Шпицбергендегі Ликнесет факториясының жанындағы XVII ғасырдағы «кит аулаушылар зираты» 400 жылдан кейін ери бастады. Енді норвегиялық археологтар жақсы сақталған жас ер адамдардың қабірлерін зерттеп жатыр: олардың көбі жарақаттан емес, титықтап, аштықтан қайтыс болған. Қабірлерден тоқылған жүн шұлықтар, жіңішке маталы жүн шалбарлар, көк жібек мойынорамалдар, көк жолақты зығыр көйлектердің үзінділері, бөркілер мен көрпелер табылған.

Дегенмен Лиз Локту мен Элин Терезе Брёдхольттың мақаласының басты желісі басқада.

Тоң жоғалып барады, жағалаудың эрозиясы жерге көмілгенді ашады, қабірлер археологтар оларды сипаттап үлгергенше ашылып, бұзылып жатыр. Авторлар Арктиканың мәдени мұраны қорғау жүйесінің, яғни басым объектілерді нүктелік іріктеуінің, климаттың өзгеру қарқынына ілесе алмай жатқанына алаңдайды.

Арктикалық археология мен палеонтология тақырыбы кенет Солтүстік Еуропаның, Ресей мен Канаданың орасан зор аумақтары үшін өте өзекті болып отыр. Егер оларда ерген тоң адамдардың қабірлерін ашса, бізде плейстоцен faунасының олжалары жиі кездесе бастады. Таза ғылыми қызығушылықтан бөлек, бұл тақырып белгілі бір сын-қатерлерді де туғызады: мәселен, тарихқа дейінгі вирустардың және тағы бір жағымсыз нәрселердің еруі.

Жан-Мишель Клавери мен Шанталь Абержель тобы 2014 жылдан бері Сібір тоңындағы вирустарды тірілтіп келе жатқанын еске салайын. Қазіргі таңдағы рекордшы: жасы 48 мың жылдан асатын якут сынамасындағы пандоравирус. Лаборатория питовирустардың, пандоравирустардың, моллиовирустардың, мегавирустардың және цедратвирустардың ондаған штаммын сипаттады. Олардың бәрі ондаған мың жылғы қатудан кейін оянып, Петри табақшасындағы амебаларды сергек жұқтыра бастады.

Сондықтан төрт ғасыр бұрынғы табыттардың ашылуы алыс солтүстіктің еруі адамзатқа уәде ететін нәрсенің ең қорқыныштысы емес. Ал мұздан босаған аумақтардың қолжетімді болуының салдары болатын Арктиканы өнеркәсіптік игеру, кен орындарын өндірумен, жол салумен және бұрғылаумен қатар, жыл сайын орасан зор көлемдегі көне органикалық материалды жер бетіне шығарады, ал оны ешкім түрлі патогендерге, бактерияларға, споралар мен вирустарға тексермейді