Марина Лошактың жуырдағы сұхбатынан тағы бір қызықты үзінді

— Ресейлік арт-нарыққа Васнецов пен Серов жеткілікті ме?

— Мәдениет қанша бай әрі сан алуан болса да, өз шырынына өзі пісіп жатса, бұл өте жаман. Бұл біртұтас «сорпа», ондағы әрбір ингредиент маңызды, өте маңызды.

Біздің елдің тарихы, жалпы елдің құрылымы мәдени жағынан сан алуан. Бәлкім, қазір ішкі әралуандықтың көп болуы белгілі бір дәрежеде құтқарушы да шығар. Бұл сорпаға өзге ингредиенттер қосуға мүмкіндік береді, бірақ жалпы алғанда, үнемі өзіңмен қоректену, әрине, мүмкін емес. Біраз уақытқа болады, ал әрі қарай бұл мүлде пайда әкелмейді.

Бақытымызға орай, бізде қоры өте бай әрі әлі толық ашылмаған Пушкин мұражайы бар. Бізде әлемдегі ең басты мұражайлардың бірі — Эрмитаж бар. Бізде Кунсткамера бар, Шығыс қолжазбалары институты бар. Бізде мұражай әлі көп! Және, сірә, осы коллекциялардың негізінде байыпты пікір айтуға даяр адамдар да бар шығар. Бірақ бәрібір бұл жеткіліксіз. Бәрібір араласу керек. Бұл тек коллекциялар емес, бұл әріптестермен қарым-қатынас, біздің жиналымдардағы заттардың міндетті түрде сапар шегуі. Бұл тек заттарды қабылдау емес, беру де.

— Әлем ресейлік шедеврлерден айырылғанымызды байқады ма?

— Өнер ішінде біздің қатысуымызсыз [ресейлік мұражайлар коллекцияларындағы өнердің қатысуынсыз] толық толтырыла алмайтын кеңістіктер бар. Бұл, атап айтқанда, импрессионистермен және постимпрессионистермен байланысты. Әрине, ескі шеберлермен де, мен Эрмитажды және тағы басқаларды айтып отырмын