Джоан Кроуфорд 1971 жылғы қарашада Бостонда өз кітабының тұсаукесеріне бара жатқанда

Мен басымнан өткеннің бәрінің, әрбір қатемнің және төгілген әрбір көз жасымның жиынтығымын, бірақ олардың аз болғанын қаладым және қатені ешқашан қайталаған емеспін. Апаттан кейін терең дем аламын, жымиып алып, басқа іспен айналысамын. «Жақсы, мен қате жасадым, бірақ одан не үйрендім? Енді ешқашан олай істемеймін» деймін. Бірақ менің ешбір тәжірибем мені ызақор етпеді және ешқашан етпейді. Мұның көп адамды не күйге түсіретінін көрдім. Ащы өкпемен өмір сүрсең, ол әрдайым жүзден көрінеді, және бұл өкінішті. Көзқарас жұмсақтығынан айырылады, дене бүгіледі. Өкпе мен өзін аяу жасыруға болмайтын өлімші у. Олар әр тесікшеңе сіңіп кететін сияқты. Құдайға шүкір, мен бірінеде де, екіншісіне де ешқашан уақыт қалдырған емеспін, бұл үшін өзімнің әлемге табиғи көзқарасыма қарыздармын. Маған бұл ұнайды. Мен сүйіп, сүйіліп, қолымнан келгеннің бәрін беру үшін өмір сүргім келеді. Ал ызақор болсаң, жомарт болу мүмкін емес.

Джоан Кроуфорд, My Way of Life кітабынан