Тіс тасы – археолог таба алады деп күтетін тастардың ең соңғысы, бірақ Елена Фьорин мен оның әріптестері сынаптың шоғырлануын сүйектен емес, екі алапес ауруханасында жерленгендердің тіс қақтарынан өлшеп, нәтижесін жариялады: Сент-Леонард…

Тіс қағының 76 үлгісі мен топырақтың 45 үлгісі алапес ауруханаларының тұрғындарында сынап мөлшері 0,11-ден 9,7 мг/кг-ға дейін жеткенін көрсетті, яғни қарапайым зираттардан алынған бақылау топтарымен салыстырғанда бірнеше есе көп.

Бұл алапеске шалдыққандарды сынап арқылы емдегенін растайды. Оны теріге сүрткен, ішкізген, буын жұтқызған.

Бірақ ең қызығы – мәртебеге қарай бөлінуі. Сен-Тома д'Эзье часовнясында жерленгендердің ағзасында сынап оның қабырғасының сыртында жатқандарға қарағанда көбірек. Яғни науқастың жағдайы қаншалықты жоғары болса, оны соншалықты қарқынды емдеген, әрі ол соншалықты тез өлген, бірақ алапестен емес, дәрінен. У дозасы қаншалықты көп болса, күтім соншалықты жақсы: орта ғасырлар медицинасының кейбір қағидалары бүгінге дейін тірі.

Ағылшын Питерборосында сол тіс тасынан зімбір іздері табылды. XI ғасырда Африкалық Константин алапестің ауыртпалығын жеңілдету үшін зімбір тұнбасын ұсынған. Зімбір емдемеген, бірақ кем дегенде өлтірмеген.

XVIII ғасырда швед дәрігері Исаак Уддман алапесті сынаппен емдеудің мағынасыздығы туралы жазады. Өкінішке қарай, ол кезде сынап алты жүз жыл бойы бекер шашылып келген еді