Кеше Аполлон Коринфскийдің өлеңдерін оқыдық, ал бүгін оның қандай болғанын көрейік
Кеше Аполлон Коринфскийдің өлеңдерін оқыдық, ал бүгін оның қандай болғанын көрейік. 1914 жылғы фотода Аполлон Коринфский отбасымен демалыста.
Аполлон Аполлонович Коринфский 1868 жылы Симбирскіде дүниеге келіп, 1937 жылы Тверьде, жер аударылуда қайтыс болды, демек, айтарлықтай қартайған кезінде. Осы екі дата арасына оңай деп айту қиын тағдыр сыйып кеткен.
Тегін ол ата-анасынан емес, айтуға болатын болса, сәулет өнерінен алған. Шешесі жағынан атасы, мордва шаруасы Михаил Варенцов ауылдан қашып, дьячоктан сауат ашып, Петербургтегі Көркемсурет академиясына жетіп, бітіру емтиханында коринф стиліндегі жоба ұсынған. Осы үшін медаль, дворян атағы және жаңа тегін алған. Кейін көпшілік Коринфский символистер рухындағы әдемі бүркеншік ат деп ойлады.
Ақынның өзі ерте жетім қалды: шешесі оны туған кезде қайтыс болды, әкесі ұлы бес жасқа толғанда қайтыс болды. Симбирск гимназиясында ол жеті жыл бойы Владимир Ульяновпен бір сыныпта оқыды, жас Лениннің Коринфскийдің үйінде болып, оның кітапханасын пайдаланғаны туралы деректер бар. Кейін Коринфскийді тыйым салынған кітаптарды оқығаны және саяси жер аударылғандармен байланысы үшін шығарып жіберді.
Одан әрі Мәскеу мен Санкт-Петербургте журналистік жұмыс, ондаған поэзиялық жинақ, Гейне, Кольридж, Мицкевич, Шевченко аудармалары болды. Ол халық фольклорын жинады, Еділ бойының салт-жыр әндерін жазып алды, халық әдет-ғұрыптарының күнтізбелерін шығарды. «Халықтық Русь» кітабы оның мәдениетке қосқан басты фольклорлық емес үлесі болды.
Революциядан кейін өзіне орын таба алмады. Дегенмен, мұндай сыныптасы болғанда ше! Аудармамен күн көрді, мектепте кітапханашы болып жұмыс істеді, Ленинград түбінде тұрды. 1929 жылы оны Тверьге жер аударды, сонда ол өлгенге дейін облыстық газетте корректор болып қызмет етті.
Жұлдызды түннің торы астында
Орыс ауылы мызғып жатыр;
Бүкіл жолды жұмсақ, ауыр
Ақ қар басып қалыпты.
«Христославы» өлеңінен.
Брюсов ол туралы бөтен, менмен үнмен жазды:
«Коринфскийдің өлең томдарының үйіндісінде поэтикалық шабыттың жалыны жылтылдайды, бірақ ол әрең жылт етеді, сирек кездесетін көркем жолдарды ондаған үлгі-қалып өлең жолдары бөліп тұр».
