Декабрист Михаил Лунин 1836 жылғы 29 қыркүйекте Урик селосынан қарындасына жазған хат
Мені көретін, бірақ түсінбейтін адамдармен, не мен ұға алмайтын көзге көрінбейтінмен бірге тұрамын. Өлтіргіш қорғасын денемде үнсіз қалғанда, күнәларымның қарауытқан түнегі оны көзімнен тасалады; қылыштың жүзі басымнан бұрылғанда, оның жанарының жарқылы көз алдымда жылт етті. Қапас түбіне менің соңымнан кім ере келді? Кісенімнің ауыртпалығын кім жеңілдетіп, жараларын кім емдеді? Тағдырымның көзге көрінбейтін сақшысы. Ол өлімімнен бұрын маған көріне алмайды, бірақ өзінің бар екенінің куәліктерімен мені қоршап тұр: тұтқындағы лашық мен үшін ата-ана шаңырағының бар сүйкімділігін иеленген; қауіп-қатер арасында да көңілім тыныш; тарлықта да тәуелсізбін, жалғыздықта да бақыттымын. Енді нық білемін: Құдай періштесін жіберіп, мені Ирод қолынан және яһуди халқының барлық күткенінен құтқарды.
Декабрист Михаил Лунин бұл хатты 1836 жылғы 29 қыркүйекте өзінің қымбатты әпкесі Екатерина Сергеевна Уваровағна Иркутск маңындағы Урик селосындағы қоныстан жазады; ол мұнда Чита острогында және Петровск заводында каторга мерзімін өтегеннен кейін келіп түскен еді.
