Науманның 2026 жылғы кітабы Дюшан, Мария Мартинс және Étant donnés бастаулары туралы
Марсель Дюшанның Étant donnés атты соңғы туындысында, оны ол 1946 жылдан 1966 жылға дейін құпия түрде жасаған, жалаңаш әйел даланың ортасында шалқасынан жатыр. Дюшанның жетекші маманы Фрэнсис Науманнның айтуынша, бұл бейне бразилиялық мүсінші Мария Мартинстен салынған.
2026 жылы жарық көрген Impossible: The Love Affair Between Marcel Duchamp and Maria Martins, and the Artwork It Inspired кітабында Науманн екі суретшінің аз белгілі байланысынан Дюшанның басты туындысына дейін тура сызық жүргізіп, оның соңғы екі онжылдықтағы жұмысына дәл Мартинс түрткі болған деп тұжырымдайды.
Кітаптың атауы Мартинстің өзінен алынған: оның 1946 жылғы қола мүсіні The Impossible бір-біріне қол соза беретін, өткір тікенекті екі кейіпкерді бейнелейді. Науманн оны тартылыс күшті, ал жағдайлар еңсерілмейтін қарым-қатынасқа теңейді.
Мартинс пен Дюшан 1943 жылы Нью-Йоркте танысты, бәлкім, Мартинстің Valentine галереясындағы екінші дербес көрмесінде. Дюшанға елу алты жас болатын, ол Францияда да, Америкада да мойындалған суретші әрі шахматшы ретінде баяғыдан тұрып жатқан еді. Мартинске қырық тоғыз жас, Нью-Йорк пен Вашингтонда шеберханалары болды, ол Бразилияның АҚШ-тағы елшісінің әйелі еді және ажырасуды ойламады.
Роман шамамен сегіз жылға созылды. Науманн Мартинстің Дюшанның эмоциялық өмірінің орталығы болғанын және ол Парижге, кейін Сан-Паулуға кетіп қалғаннан кейін де шамамен жиырма жыл бойы оның шығармашылық жұмысының басты нысаны болып қала бергенін жазады. Суреттер, хаттар және сыйлықтар арқылы автор екеуіне де, бірақ ең алдымен Дюшанға пайдалы болған алмасуды қалпына келтіреді. Оның нұсқасы бойынша, Étant donnés тек Мартинстің жалаңаш суреттерінен ғана емес, оның өз туындыларына, атап айтқанда 1948 жылғы Huitième voile қоласына және 1945 жылғы жоғалған Je crus avoir longuement rêvé que j'étais libre дүниесіне деген қызығушылығынан да өсіп шыққан: онда әйел фигуралары кейінірек Дюшанда пайда болатын қалыптарға жақын қалыпта орналастырылған.
Негізінде, кітап Мартинстің жұмыстары туралы маңызды мәліметтер береді, бірақ оның портреті бір мәнді шықпайды. Мартинсті автор есімімен, ал Дюшанды тегімен атайды, сөйтіп теңсіздік атаулар деңгейінде-ақ бекітіледі. Әрі қарай Науманн оны өз буынының ең көрнекті әрі ең табысты сюрреалист мүсіншілерінің бірі деп жариялап, бірден кәдімгі классикалық роковая женщина, еркектің өзіне ғашық болуы үшін бәріне дайын азғырушы деп атайды. Ол үнемі оның сыртқы көрінісіне оралып, оның махаббатқа жабайы әрі тізгінсіз оқиға ретінде қарағаны, еркектерді жемін жұтатын венера шыбынұстағышы тәрізді өзіне тартқаны ғажап емес деген болжамға дейін барады
