Франция елшісі Морис Жорж Палеологтың Ресейдегі естелігінде атақты лингвист Робер Эдмунд Готионың, Памирдің орыс жеріндегі аумақтарын жас орыс ғалымы Иван Иванович Зарубинмен бірге зерттеген кездегі кездесуі туралы қызықты жәйт бар
Оқиға мынадай: 1914 жылы лингвист әрі этнограф ретінде Зарубиннен француз зерттеушісіне Памирге бірге баруын өтінді, сапар шығынын Орталық және Шығыс Азияны зерттеу жөніндегі Орыс комитеті төледі. Зарубин осы жағдайға байланысты тәжік тілін үйреніп, қару-жарағын түгел асынып шықты. Готио ол кезде иран және үндіеуропа тілдері бойынша ондаған мақаланың, сондай-ақ «Соғды грамматикасының» авторы болатын.
Сапар 1914 жылдың маусым айының алғашқы күндерінде басталды, шілде айының аяғына қарай экспедиция Хорогқа жетті. Онда Памир әкімшілік округінің штаб-пәтері орналасқан еді, бұл қытайлар мен ауғандардан жақында тазартылып, империяға қосылған, бұрынғы Қоқан хандығының аумақтары болатын. 2 тамызда ғалымдар соғыстың басталғанын білді, бұл олардың одан арғы зерттеулерін үзді, Готио запастағы офицер болғандықтан, олар кері қайтуға шешім қабылдады. Еуропада жұмылдыру жарияланғанына сол кезде 15 күн болған еді. Тік жартастармен, оларға салынған аспалы сүрлеу-оврингтермен, өзендер, тау жоталары мен аңғарлар арқылы олар Скобелев қаласына (Ферғана) жетті, ары қарай темір жолмен Самарқанға, Ташкентке және Петербургке барды. Готионың соғыстың басталғанын біліп, француз елшісіне келіп жүгінуіне бір жарым ай қажет болды. Морис Палеолог бұл жарқын ғалым туралы, бәлкім, ғұмырында айтылған соңғы егжей-тегжейлі естелікті сақтап қалды:
«Бүгін таңертең мен өзіме бір француздың келуін қабылдаймын, ол Париждің Ecoles des Hautes Etudes оқу орнының профессоры, Памирден келген, онда этнология және лингвистика бойынша зерттеулер жүргізген. Тамыздың бірінші жартысында ол Хорок төңірегінде Гиндукуштың беткейлерінде, 4000 метр биіктікте орналасқан аңғарды зерттеді; ол Ферғана шекарасын бақылап тұратын орыстың ең шеткі аванпостынан әрі қарай он екі күндік жолға ілгерілеп кеткен... сол кезде азық-түлікке жіберілген бір жергілікті адам оған Германияның Ресей мен Францияға соғыс жариялағанын хабарлайды. Ол дереу жолға шығады.
Мен оған екі ай бойы жинақталған ерекше оқиғалар тізбегін баяндаймын. Ол өзінің территориялық полкіне жетіп үлгеру үшін Францияға тезірек оралуға деген ыстық сабырсыздығын білдіреді. Сосын біз болашақ туралы сөйлесеміз; неміс державасын жою үшін жүзеге асыру қажет зор күш-жігерді санап шығамыз, т.с.с. Ол маған айтады: Мен неміс социалистерімен көп шұғылдандым, олардың ілімін жақсы білемін, рухын одан да жақсы білемін. Сенімді болыңыз, мырза елші, олар бар күшімен соғыс ісіне жәрдемдеседі және ең қатал юнкерлер сияқты соңғы мүмкіндікке дейін шайқасады. Оның үстіне, мен де социалистпін, тіпті антимилитаристпін; ал бұл Отанымды қорғауға баруға кедергі болмайтынын көріп тұрсыз.
Ол кеткенде, мен жаңа ғана көз алдымда француз зиялыларын, қаншама қарама-қайшы шектен шығушылыққа қарамастан, жігерлендіретін патриотизмнің шешен дәлелі болғанын ойлаймын. Міне, солардың бірі, ол соғыс туралы Памирдің түпкірінде, «дүниенің төбесінде», 4000 метр биіктікте біледі. Ол жалғыз, өз еркіне қалдырылған, Францияны тебіренткен ұлы ұлттық серпілістің жұқпасынан аулақ. Соған қарамастан, ол бір минут та екіұдай болмайды. Оның бүкіл социалистік және пацифистік тарихтары, ғылыми жұмысының мүдделері, жеке пайдасы — бәрі де қауіптегі Отан бейнесінің алдында дереу көмескілене түседі. Және ол асығады».
Төменде Палеолог мынадай ескертпе қалдырады: «Робер Готио 1916 жылдың қыркүйегінде соғыста алған жарақатының салдарынан қайтыс болды; ол 40 жаста еді. Ол бірінші дәрежелі лингвист болатын. Үндіеуропа тілдері ғылымы оның тұлғасында Бюрнуф пен Дармстетердің ең жарқын мұрагерін жоғалтты».
Соғыста Готио жаяу әскер офицері болды және рота басқарды, өз бөлімшесін шабуылға көтеріп, ауыр жараланды. Бір жыл госпитальда жатты және жарақаттанғаннан кейін иран тілдері туралы үш мақаланы аяқтап, қайтыс болды.
