КСРО-да біршама белгілі болған жануарлар үйретушілер Любовь мен Борис Федотовтардың естеліктерінен бір үзіндіні кездейсоқ оқып қалдым
КСРО-да біршама белгілі болған жануарлар үйретушілер Любовь мен Борис Федотовтардың естеліктерінен бір үзіндіні кездейсоқ оқып қалдым. Әңгіме өте қайғылы, оны бірден ескертемін. Сондықтан ауыртпалықтан қорқатын болсаңыздар, келесі мәтінді оқымаңыздар.
Федотовтар жұбайлары өздерінің кәсіби тағдырындағы қиындықтар туралы жазады. Ал мені таңғалдырғаны, олар өз аңдарының тағдыры жайлы да үзік-үзік деректермен бөліседі.
Сібірдің бір қаласында қақаған аязда вокзалдан циркке дейін жаяу жүріп баруға тура келгенін қалайша ұмытуға болады! Бейшара түйелер аздап жүрген соң, қар кілемінің үстіне жай ғана жата кетті, олардың титықтаған көздері: «Бізді тастай салыңыздар! Біз әрі қарай бармаймыз...» дегендей болды. Кейін белгілі болғандай, бұл қалада бізді ешкім күтпеген екен.
Кейде кейбір «эксперименттердің» біздің қамқорлығымыздағы жануарларға, әттең, күші жетпей қалатын кездері де болды. Алматыға барған ұзақ жолды тітіркене еске аламын, ол босқа болды: бізді сол жерден бірден басқа жаққа бағыттап жіберді. Нәтижесінде жануарлар «доңғалақтарда» екі аптадан астам уақыт өткізді. Біздің барлық күш-жігерімізге қарамастан, олардың кейбірінің мұндай сынаққа шыдамай, қатты ауырып қалуы, ал бір бүркіттің соңғы бекетке жете алмай өліп кетуі таңқаларлық емес.
Мен тағы бір өкінішті оқиға туралы да айтқым келеді. Запорожье циркінде дезинфекция жүргізуге шешім қабылданды. Тарақандарға қарсы шабуыл дайындалып жатқанын біліп, мен цирк дирекциясынан ғимаратта жануарлар тұрған кезде мұны жасамауды өтіндім. Менің өтінішімді елеусіз қалдырды, нәтижесінде Запорожье облыстық ветеринарлық зертханасының 1979 жылғы 10 тамыздағы №169 сараптама актісі пайда болды, онда қаза тапқан иттің бауыр сынамасынан фосфорорганикалық қосылыстар табылғаны тіркелген. Аяусыздықтың құрбаны біздің сүйіктіміз, ерекше дарынды «әртіс» қара дог Блэк болды.
Біз, жануарлар үйретушілер үшін, жануардың өлімі не екенін елестету қиын емес. Олардың бәрі: зебралар да, ламалар да, түйеқұстар да, пони мен түйелер де, иттер де, артықтатпай айтқанда, біздің достарымыз. Олар біздің отбасымыздың мүшелері сияқты. Біз оларды түсінуге үйрендік, олар бізді түсінеді, біз олардың әрқайсысының көңіл-күйін сезінеміз, оларды жақсы көреміз және олардың бізге сүйіспеншілікпен жауап беретініне бақыттымыз.
Әрине, жануарларға кез келген нәрсе болуы мүмкін: өйткені әртүрлі климаттық белдеулерде өнер көрсетуге тура келеді. Жемшөппен жағдай әрдайым жақсы бола бермейді, барлық жерде жеткілікті білікті ветеринар мамандар да бола бермейді... Қысқасы, шығындар болуы мүмкін. Бірақ олар қарапайым немқұрайдылықтан болғанда, өкініш пен ащы қайғыға біраз ренжу мен ашу-ыза араласады.
