Гостиный двордағы зияткерлік әдебиет жәрмеңкесі және оқуға ниетсіз кітап сатып алу
Зияткерлік әдебиет жәрмеңкесі деген не екенін айтып берейін бе? Қарбалас тірліктен, міндеттемеден және түстен кейін сағат төрттен басталатын қараңғылықтан қажыған қала тұрғындары Гостиный дворға келіп, кіруге кезекте тұрып біраз күрсінеді, киім ілетін жерде итеріседі де, ақыры бұрын-соңды естімеген атаулар, авторлар мен баспалардың теңізіне шомады. Танымал жазушының паблик-тогын тыңдайын десең, бірақ әйтеуір афишаға көз жүгірткен жөн: бұл Амаяк Акопян Мәскеу туралы өлең оқып жатқан жер ме, әлде Владимир Вишневский өзінің «Москвестін» айтып жатыр ма?
«Дипломатиялық академия» немесе «Халықаралық қатынастар баспасы» деген жазуы бар стендке жақындаймын, витринадағы ең жарық дақ: «Славян мифологиясы» энциклопедиялық сөздігі. Бірақ сөздікте, дипломатиядан айырмашылығы, Леший мен Кикиморасы кім екені, ал жай адасып қалғаны кім екені кемінде түсінікті.
Әрі қарай жүремін: Вера Д'Ангара есімді әйелдің өмірбаяны, мұндай кітаптың жанынан жай өте алмайсың.
Ал мына жас жігіттер Хайдеггердің шығармалар жинағының бағасын сұрап тұр. Мүмкін, олар алғаш рет «оқуға-қарай-болмыстың» не екенін шын мәнінде сезінген шығар, өйткені әмиян оған ойдан да жылдам ұмтылады. Бірақ өз көңілің үшін осы жинақтың ішінде нақты қандай шығармалар бар екенін сұрап көруге болады.
Негізі, кітап жәрмеңкелеріндегі біздің мінез-құлқымыз қазіргі идеологиялық-тұтынушылық жүйенің қалай жұмыс істейтінін тамаша көрсетеді. Өзім байқамай ГИТИС стендінен біртүрлі естеліктерді жинап алам, одан әрі асыл тастар шашылғандай Валентин Гафт басылымдарына қараймын, Галковскийдің көптомдығын астыртын ақтарамын. Мумиё мен май, Алексей Михайловичпен серуен, өнердегі жасанды интеллект, нарративтер мен мағыналар. Қарасаң: мұқабада профессор, ғылыми кеңестерден шаршаған кейіпте, ал атауында тарихта алғаш рет бір үстелге жиналған сөздер жиынтығы. Тез алу керек! Қазір сол сәтте оқи бастайсың деп емес, жай ғана ми көзді тамақтандырғысы келеді. Құрмет көрсету керек.
Үйге рюкзак пен қапшық толы ауыр идеяларды арқалап барасың. Кітаптар жаңа мағына иісін шығарады. Оларға қарайсың, ұялшақ, беттерінің бұрыштарымен «мені сатып алды» деп сыбырлап тұр, сөйтіп ойлайсың: Құдай кітап берсе, сөреге орын да береді.
Бірден адал қарым-қатынасқа келісіп алған жақсы болар еді. Сен оны оқымақ емессің, ал ол ренжімейді. Құрбыларымен жылуда отыра берсін, ой-ниетке толы болып. Кейін немерелеріне айтып береді: мені мәдени шарада ақылды пішінмен сатып алды деп. Әйтпесе қоймада жоғалып кетер еді, Құдай сақтасын, макулатураға жіберіп жіберуі де мүмкін еді.
Ешкімді алдамайық. Біз кітаптарды оқу үшін сатып алмаймыз. Қандай да бір мазасыз бос жерді толтыру үшін аламыз, сырттан келген үлкен мейірімді білім біздің кішкентай аңғал ақымақтығымызға қалай да көмектесер деп армандағандай. Өзі коленкор түптеменің астынан шығып, басымызға кіріп алады дейміз.
Бәрібір спортзалға абонементтен жақсы. Онда жалғыз жаттығу бар, ол сатып алу элементі. Мұнда авторлар мен тақырыптарды да есте сақтау керек, кейін достарға айту керек: болдым, көрдім, ақтардым, адал сатып алдым. Сатып алу жасалды, төлем аударыммен, оқудың алғашқы актісі сәтті ойналды деп есептейік. Үйге жетеміз, пакеттерді шкафтарға бөліп қоямыз, сонда батыл айтуға болады: «Мен жалпы оқитын адаммын, жай уақыт әрдайым жете бермейді».
Кітап деген жаңа құдай сияқты, әсіресе электронды ғасырда, пәтердегі өз болмысымен-ақ ақымақтық пен білместікті үркітеді. Мүмкін тіпті біздің орнымызға өзі оқып та қояр.
Ең қызығы, осы күрделі қойылымның барлық қатысушылары бұл саудада сатылып кеткен кітаптардың қаншалықты кішкентай үлесі оқылатынын жақсы түсінеді, және адамдар аз оқыған сайын, олар адал болса, міндетті түрде болуы керек дұрыс кітаптарды сатып алудың маңыздылығын соғұрлым терең сезінеді. Оқылған, ақтарылған, қарап шығылған. Әйтпесе жай болған.
Құттықтаймын, кітаппен бірге сіз өзіңіздің ақылды екеніңіз туралы идеяны сатып алдыңыз. Қаншалықты екенін тек өзіңіз білесіз. Және бұл да өзінше зияткерлік рахат
