Кейп-Код түбегінің түбіндегі Массачусетс штатының кішкентай Мартас-Винъярд аралындағы мұражай Гавайиге каноэ, таро өсімдігінің пісірілген тамырын ұнтақтауға арналған келі таяқ, шөптен тоқылған юбка және тапа бөлігін қайтаратыны туралы оқыдым…
Кейп-Код түбегінің түбіндегі Массачусетс штатының кішкентай Мартас-Винъярд аралындағы мұражай Гавайиге каноэ, таро өсімдігінің пісірілген тамырын ұнтақтауға арналған келі таяқ, шөптен тоқылған юбка және тапа бөлігін қайтаратыны туралы оқыдым. Тапа дегеніміз Полинезияның байырғы халықтары, соның ішінде гавайлықтар еуропалық материалдар пайда болғанға дейін қолмен жасаған, ағаш қабығының лыбынан алынған, тоқылмаған дәстүрлі мата. Юбка мен тапаны 1870 жыл шамасында кит аулаушы әкелген. Мұндай оқиғалардағы таңғаларлығы сол, мұндай заттар бәрібір көрмеге дерлік қойылмайды, тек қорларды ісіндіре түседі. Дәлірек айтқанда, каноэні мұражай кейде көрсетіп тұрған, ал юбка, тапа және келі таяқты бірде-бір рет көрсетпеген. Оларды жарты әлемнен алып келіп, он жылдар бойы сақтаудың, көпшілікке ешқашан көрсетпей, жай ғана қоймада жинап, консервілеудің қажеті бар ма еді? Менің ойымша, мұражайлар өз қоймаларының шаң басқан беттерінің арасына салынып қалған бөтен мәдениеттердің ұмыт болған гербарийлерін жиірек қайта қарап, мұндай көзге елеусіз көрінетін жәдігерлерді оларға шын мәнінде қуанатындарға беретін болса, жамандық болмас еді
