1929 жылы жазылған Булгаковтың «Кабала святош» пьесасына, Мольердің ХІV Людовик езгісіндегі тағдыры туралы шығармаға, Горькийдің белсене араласуынан, автордың Сталинмен әңгімесінен, атауы «Мольер» болып өзгертілгеннен кейін ғана қоюға рұқсат берілді…

Алайда МХАТ-тағы репетициялар созылып кетті, пьеса сахнада 1936 жылғы ақпанда ғана көрінді, табыс орасан болды! Бірақ алдымен «Советское искусство» газетінде, ал бір аптадан кейін «Правдада» күйрете сынаған рецензиялар пайда болды. «Правдадағы» мақаланың мәтінін толық келтіріп отырмын. Кінә тағулар шынымен де сүйреп әкеліп тағылған сияқты және тек талғамға сүйенген. Десек те, бұл пьесаны репертуардан алып тастау керек деген жай ресми белгі ғана болатын. Көп ұзамай солай болды да.

Осы екі оқиғаның арасында кеңестік цензура жүйесін құрушылардың бірі, КСРО Халық комиссарлары кеңесі жанындағы Өнер істері жөніндегі комитеттің төрағасы Платон Керженцевтің Саяси бюроға жазған жазбасы болды. Атап айтқанда, Керженцев былай деп жазады:

«[Булгаков] көрерменде пролетариат диктатурасы кезіндегі жазушының жағдайы мен ХІV Людовиктің „сотсыз озбырлығы“ кезіндегі жағдайы арасында ұқсастық туғызғысы келеді».

«...егер автордың саяси тұспалдары мен ХІV Людовикті дәріптеуді былай қойғанда, пьесада толық идеялық босқорлық бар: ешқандай мәселе қоймайды, көрерменді ештеңемен байытпайды, бірақ зәрлі тамшыларды шебер түрде, сәнді құнарсыз гүлдің ішінде ұсынады».

Мәтіннен әлдеқашан сызылып тасталды деп есептелетін сотсыз озбырлық туралы сөйлемді көру оғаш. Олай болса, Керженцев оны пьесадан қалай тапты? Әлде бұл пьесадан алынған жерлерден хабардар адамның, қажетті жерге қысым жасау үшін жазған әдейі өтірігі болды ма? Мүлде түсініксіз. Ал Булгаковтың өзі репертуар бөлімінің мәтінді сынға сәйкес өзгерту туралы үгіттеріне жауап бере отырып, «Үтірді де ауыстырмаймын» деп кесіп айтып, қатаң бас тартқан. Сондықтан ол «сотсыз озбырлықты» «патшалық озбырлыққа» ауыстырмаған да шығар, ал бұл туралы өз кітабында жазған Евгений Громов қателесіп жүрген болар?

1936 жылдың күзінде Булгаков құрдымға кеткен пьесаға көңілі қалып, МХАТ-тан кетті. Пьеса қайтадан тек 1960 жылы қойылды