Андрей Зайцевтің 2006 жылғы өлеңі пермь таяз суларын, динозаврлар мен адамды жырлайды

Перм саяздарында ылғалды бор мөлдірейді
Аммониттің қызыл-күрең sədəбімен.
Көне таңдардың шағылысы тасқа айналған,
Уақыт мүйізденіп қатқан. Мұнда жасырынған

Аң тектестердің сүйектері. Олардың батуы
Динозаврлардың гүлденуінен бұрын болған,
Бірақ олар сол үрейлі даңқтың лаврын жинамады,
Бұл біртүрлі пішіндердің қиял-ғажайып сарқырамасы.

Олардың арасында жартылай бақа, жартылай арыстан,
Жартылай бұғы, жартылай тасбақа...
Қатып қалған құпия мұздаған топырақта
Ұйқылы мүктердің мақтасы мен шөптің киізі астында.

Орбитадан домалап түскен бұрынғы айлардың ылғалы астында,
Түн қараңғылығын тесіп өткен құлаған жұлдыздардың күлі астында,
Антрацитте жасырынған ормандардың зираты үстінде,
Тереңдікті азапқа салған оттардың құрысуы үстінде

Эондардың күркіреуі тынады, ғасырлардың күлкісі сөнеді,
Перм теңізінің үстіне триастың тұзы жатады,
Әлі беймәлім бір нәсіл көтеріледі,
Бәрінен де біртүрлі, бәрінен де қорқынышты, бәрінен де заңсыз.

Қауырсынсыз екі аяқты. Адам.
Анықтамасы бойынша динозаврға жақын.
Барлық аң тектестердің ең аң тектісі,
Бірақ Құдайдың бейнесі. Жүгіруіңді үдете түс!

Динозавр құсқа айналғандай,
Сен де періштеге айнала алмайсың ба,
Тіпті періштеден де асып! Аспан күмбезі жалындайды,
Ішек қыл шылдыраған, жебе зенитке ұшады,

Тұңғиықтар ашылған, барлық кітаптар ашық,
Уақытты жаңалық тесіп өтеді: Христос қайта тірілді!

Жолма-жол аударма

Андрей Анатольевич Зайцев, 2006 жыл