«Әкем мен оның достары баспасөз арқылы өзін-өзі көрсетудің жолын тапты
«Әкем мен оның достары баспасөз арқылы өзін-өзі көрсетудің жолын тапты. Сыныптастарымның отбасылары мұны түсінбеді: олардың көзінде мен араласуға жарамайтынмын».
Француз актрисасы Мишель Бернье, Хара-Кири және Шарли Эбдо журналдарының негізін қалаушы профессор Шоронның қызы, әкесінің даңқы балалық шағында өзіне қатты соққы болғанын айтады: сыныптастарының ата-аналары балаларына онымен сөйлесуге тыйым салған.
Профессор Шорон деген атпен танымал болған әзілкеш Жорж Бернье Хара-Кири журналын 1960 жылы құрды, біраз уақыттан кейін ол Hara-Kiri Hebdo немесе L’Hebdo Hara-Kiri болып өзгерді. Уақыт өте келе Бернье мен оның достарында, Жан Кабю, Райзер және Жорж Волинскийде, бірнеше ұқсас әзіл-сықақ басылымдары, соның ішінде комикстер пайда болды, олардың арасында 1970 жылы шыққан Шарли Эбдо бар. Бернье өз әзілін «ақымақ әрі жиіркенішті» деп сипаттаған, шоуларында ол нәрестелерді жел диірменіне байлап, Катрин Ланженің басына теледидар соққан.
Профессор Шорон сахналық бүркеншік атын округтегі көшелердің бірінен, Шорон көшесінен (Рю Шорон) алған, онда 1960-жылдарға дейін Hara-Kiri сатиралық газетінің штаб-пәтері орналасқан.
«Үйде ол мүлдем басқаша болатын. Әкем мені жанындай жақсы көретін. Жорж Бернье де, профессор Шорон кейіпкері де бар еді, бірақ адамдар оларды бір нәрсе деп ойлады. Менің ағаларым, Райзер, Кабю, Волинский, өте мейірімді адамдар болатын. Оларға кодекстерді бұзу керек еді, ол үшін кейде шектен шығуға тура келетін, бірақ көбіне бұл олардың өздерін күлдіретін. Бір кезде әкемнің пәтер жалдауында қиындықтар туындады, өйткені адамдар: баспалдақта жалаңаш әйелдер жүреді, бұл қорқынышты болады, деп ойлады».
Профессор Шорон 2005 жылы, редакциясына шабуыл жасалғанға дейін 10 жыл бұрын қайтыс болды. Бірақ Мишель Бернье әкесі бірге негізін қалаған журналдағы лаңкестік әрекет туралы естігенде бей-жай қала алмады, ал басқа баспагерлер осынша жыл ішінде оның отбасының мүшелеріне айналып кеткен еді:
«Кабю мен Волинскийдің өлгенін білгенде есеңгіреп қалдым. Адамдарды қалайша осылай өлтіруге болады? Мен соттарды, газеттерге тыйым салуды, қорқыту хаттарын, есіктің алдында айқайлаған феминистерді көрдім, бірақ адамдарды өлтірмейді ғой! Бұл қатыгез әрі азапты болды, өйткені бұл ақшаға түсті, бірақ қанды қырғынның ортасында қалу... Бұған төзу мүмкін емес».
