Виктория патшайымның және ІІ Александрдың немересі Эдинбургтік Мария Румынияның соңғы патшайымы болды
Ол І Георг пен ІІ Николайға сезімге толы хаттар жазды және өз заманының нағыз жұлдызы болды. Румынияның бейтараптықтан бас тартып, Бірінші дүниежүзілік соғысқа Ресей мен Британияның жағында қосылуы үшін Антанта осы әйелге қарыздар.
Патшайым Мария Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қызыл Кресте атқарған жұмысы, Париж бейбітшілік конференциясындағы көрнекті рөлі және киім үлгісіндегі театрлық талғамы үшін жұртқа қатты ұнады. Халық оны соғыста жараланғандарға жасаған риясыз көмегі үшін құрметтесе, монархия құлағаннан кейінгі насихат патшайымды азғындық пен оргияларға қатысты деп айыптады.
Ол Эдинбург герцогы, ханзада Альфредтің және Ресейлік ұлы княгиня Мария Александровнаның екінші баласы еді, оның әпкелері мен сіңлілері: ұлы княгиня Виктория Федоровна, яғни Виктория Мелита, Гогенлоэ-Лангенбург княжнасы әрі Испания инфантасы Александра және Беатриса Галлиерийская болды.
Мария Англияда және Мальтада өсті, ал әкесі әкесінің інісінен титулды мұраға алып, Саксен-Кобург-Гота ұлы герцогі болғанда, отбасы Германияға көшті. 1893 жылы ханшайым Мария Румынияның мұрагер ханзадасына тұрмысқа шықты. Жұптың алты баласы болды, олардың ішінде Югославия патшайымы Мария мен Грекия патшайымы Елизавета да бар. Жұп 1914 жылы патша мен патшайым атанды және 1922 жылы сәнді рәсіммен тәж киді.
1927 жылы жесір қалғаннан кейін патшайым Мария кіші немересі, патша Михай билік еткен кезде де көрнекті тұлға болып қала берді, бірақ оның әкесі (тақтан бас тартқан) қайтып оралғаннан кейін, 1930 жылы патшайым Мария шегінуге мәжбүр болды. Ол өмірінің қалған жылдарын өзінің екі резиденциясында, Бран сарайында және Балчик сарайында өткізді де, 1938 жылы Пелеш сарайында қайтыс болды. Денесі Румынияға жерленді, ал жүрегі алғашында Балчик сарайында жерленіп, кейін сарай Болгарияның құрамына өткенде Бран сарайына көшірілді
