Леонид Андреев «Екі хат» әңгімесінде балалық шақтағы жамкаға құштарлық және кеш келген бақыт туралы

Жеті-сегіз жасар бала кезімде біздің тыныш көшедегі кішкентай дүкеншеде сатылатын арзан жалбыз пряниктерді құмарта жақсы көруші едім; олар неге екені белгісіз «жамка» деп аталатын, бір тиынға екі данадан беретін. Менде тойғанша жеуге жететін тиын неліктен ешқашан болмағанын білмеймін: ата-анам ол кезде кедей емес еді, мен басқа ештеңеден тарығып көрген жоқпын, бірақ жамкаға әрдайым ақша жетпейтін. Әрине, бұл кішкентай ақылсыздық, балалық мания еді. Бірақ жамка туралы армандарымды да, оны жегендерге деген қара қызғанышымды да есімде сақтаймын; олардың ерекше дәмі мен түрін, саусақ арасында жұмсақ сынатын жұқа əктасты қабығын есімде сақтаймын, миллион жамкаға, бүкіл бір тау пряникке деген құмарлығымды есімде сақтаймын! Мүмкін, мен оларды көп жеген шығармын, бірақ маған әлі де көбірек, әлі де көбірек керек болды; содан бері талай ондаған жыл өтсе де, аштығым әлі қанбаған күйінде қалды. Сіз мұны түсінесіз бе? Мен бұл миллион жамканы сатып ала аламын, кейде шынында да бір-екі фунт сатып аламын, оларды қызметші жеп қояды: бұлардың маған керегі жоқ, бұлар бөтен, олардың дәмі маған таныс емес. Келді, бірақ тым кеш келді. Бәрі тым кеш келеді, ал менің сүйікті жамкаларым осы ақымақ спектакльдің басталар алдындағы қоңырауы ғана болған екен.

Леонид Андреев, «Екі хат» әңгімесі. Негізінде әлемдегі бәрінің тым кеш келетіні туралы

Иллюстрация: Анри Картье-Брессонның фотосуреті, 1933 жыл, «Валенсия, Испания»