Леонид Андреевтің «Екі хатындағы» жамкаларға деген балалық арман және кеш орындалған тілек туралы
Жеті-сегіз жасар бала кезімде біздің сай-саласы жоқ көшедегі кішкентай дүңгіршектен сатылатын арзан жалбыз пряниктерді құмарта жақсы көруші едім; олар неге екені белгісіз «жамка» деп аталатын және бір тиынға екі данадан беретін. Тойып жеуге тиыным неге екенін білмеймін, ешқашан жетпейтін: ата-анам ол кезде кедей емес еді, басқа ешнәрседен мұқтаждық көрмедім, бірақ жамкаға менде
ақша әрқашан жетпейтін. Әрине, бұл кішкентай ақылсыздық, балалық құмарлық еді. Бірақ
жамка туралы армандарым мен оны жегендерге деген қара күншілдігім есімде; олардың
ерекше дәмі мен түрі, саусақтың астында жұмсақ сынатын мына жұқа әктүстес қабыршағы есімде, миллион жамкаға, пряниктің тұтас тауына деген сағынышым есімде! Мүмкін, мен оларды көп жегенмін, бірақ одан да көп, одан да көп жегім келетін;
содан бері көп ондаған жыл өтсе де, аштығым әлі қанбай келеді. Сіз мұны түсінесіз бе? Мен бұл миллион жамканы сатып ала аламын, кейде шынында да бір-екі фунт сатып аламын, оларды қызметші жеп қояды: маған бұлар керек емес, бұлар бөтен, ал олардың дәмі маған таныс емес. Келді, бірақ тым кеш. Бәрі тым кеш келеді
Леонид Андреев. «Екі хат»
