Челябі облысының Өнеркәсіпті дамыту қорының директоры Сергей Казаков өнеркәсіпті роботтандыруға бизнестің өзі кедергі жасап отыр дейді:

«Бір кәсіпорында робот-тиегіш орнатқан жағдай болды. Екінші күні ол бұзылды. Себебін анықтай бастадық. Оны жұмысшылардың өздері өшіріп тастаған болып шықты: роботтармен ауыстырып жібереді деп қорыққан».

Бұл маған менің сүйікті Константин Левиннің тарихын еске салды: ол ауыл тұрмысын жақсартуға, село өмірін жетілдіруге шын жүрегімен құштар болып, бір күні мал азығына арналған торлардың қыстан бері сынық, жөнделмей жатқанын байқайды. Астық бастыратын машина да сынған, өйткені бұл машина шаруаларға ұнамаған. Ал бастыру машинасын жөндеуге тиіс ұста майленицадан бері сынып жатқан тырмаларды жөндеп отырған. Кейін приказчик жоңышқаны Левин қалағандай 20 емес, тек 6 десятинаға ғана сепкенін хабарлады. Уақытында аударылмаған сұлы мезгілсіз өніп кеткен. Жоңышқа сепкенде тұқымды уқаламайды, сондықтан ол тиісті түрде көктемейді. Шаруашылықтың өзге де жоспарлары мен болашаққа жасалған есептері де орындалмады, бас біріктірмеді.

«...ол осынша жыл бойы бар күшімен күресіп келген шаруашылықтың сол мәңгілік ретсіздігі қайталана берді». Әрбір жаңа приказчик пен әрбір шаруа бір сөзді қайталайды: не істесең де, қалай тырыссаң да, түбінде «Құдай қалай берсе, солай» болып шығады. Левин мұның бәріне ыза болды, шаруалардың бостандыққа әлі дайын емес екенін түсінді, олар әлсін-әлсін, қаскөйлікпен емес, бірақ әйтсе де әдейі ісін бүлдіріп отырды, «әке-шешедей» тырысамыз деп уәде етсе де».

Лев Толстой заманынан бері Ресейде ештеңе өзгермеген, ештеңе