98 жастағы Клаус Калльман тоғыз жыл бойы Париждегі Орсе мұражайымен Винсент ван Гогтың 1889 жылғы «Прованстағы Сен-Реми қаласындағы Сен-Поль госпиталі» картинасы үшін сотталып келеді

Калльман бұл картинаны бала кезінен атасының вилласындағы қабырғадан есінде сақтағанын, ал нацистердің отбасылық коллекцияны тонағанын, яғни полотно өзіне тиесілі екенін айтады.

Талапкердің атасы Феликс Калльман берлиндік заңгер және коллекционер болған, шам компаниясы мен киностудияны басқарған. 1932 жылғы маусымда ол осы ван Гогты Берлиндегі Мемлекеттік галереяға хаттар арқылы сатпақ болды, бірақ сатып алушы «ван Гогтың бірнешеуі бар» деп сілтеп, бас тартты. Одан әрі картинаның ізі 1934 жылғы ақпанға дейін жоғалады, сол кезде ол Поль Розенбергтің париждік галереясында пайда болады. Сонымен қатар полотно ол жерге қалай түскені түсініксіз.

Антисемиттік қуғын-сүргін құрбандарына мүлікті қайтару және өтемақы беру жөніндегі комиссия мамырда нақты шешім шығара алмады. Оның басшысы Давид Зиви отбасының антисемиттік қуғын-сүргінге ұшырағаны күмәнсіз деп есептейді, бірақ дәл осы ван Гогтың тоналғандардың арасында болғанын дәлелдеу қиын.

Басты мәселе: неміс еврейінің 1933 жылдың басында жасаған кез келген сатуын мәжбүрлі деп санауға бола ма?

Еврей отбасының мүлікті жоғалтуының бәрі автоматты түрде тонау болып табылмайтынымен келісейік. Қалай болғанда да, 1932 жылғы еркін мәміле мен Гитлер билікке келгеннен кейінгі қысыммен жасалған сатудың арасында едәуір сезілетін шекара бар. Іс қыркүйекте қаралады. Адвокат, әрине, 98 жастағы талапкер үшін әр апта шешуші болуы мүмкін екенін еске салады