Лев Толстой қарапайым адамдардың азап пен өлім алдындағы сабырлығы туралы
Біз неғұрлым ақылды болған сайын, өмірдің мәнін соғұрлым аз түсініп, азап шегіп, өліп жатқанымыздан қандай да бір қатыгез мазақты көретін болсақ, ал мына адамдар өмір сүріп, азап шегіп, өлімге сабырмен, көбіне қуанышпен жақындайтынына қарама-қарсы. Сабырлы өлім, үрейсіз, үмітсіздіксіз өлім біздің ортамызда ең сирек ұшырасатын ерекшелік болса, сабырсыз, бой бермейтін, қуаныштан ада өлім халық арасында ең сирек ұшырасатын ерекшелік екеніне қарама-қарсы. Ал біз бен Сүлейменге өмірдің жалғыз игілігі болып табылатын нәрсенің бәрінен айырылып, соған қарамастан ең үлкен бақытты басынан кешіретін мұндай адамдар өте көп... Ал олардың бәрі, мінезі де, ақылы да, білімі де, жағдайы да шексіз әртүрлі бола тұра, менің бейхабарлығыма мүлде қарама-қарсы болып, өмір мен өлімнің мәнін бірдей білді, сабырмен еңбек етіп, тапшылық пен азапқа төзіп, өмір сүріп, өлді, мұны бос әурешілік емес, игілік деп көрді
Лев Николаевич Толстой
