1915 жылы Анна Ахматова мынадай «Дұға» жазған:

Маған ауыр сырқаттың ащы жылдарын бер,
Тұншығуды, ұйқысыздықты, қызуды бер,
Баламды да, досымды да тартып ал,
Әрі жұмбақ жыр сыйын да алып қой.
Сенің литургияңа бас ұрып, сондықтан тілеймін,
Талай шаршатқан күндерден кейін,
Қараңғы Ресей үстіндегі бұлт
Сәуле шашқан даңқты бұлтқа айналсын деп.

Жолма-жол аударма

Ақынның өмірбаянын есіңізден өткізсеңіз, осы жас әйелдің дұғасы естілгенін, ақыры дәлме-дәл орындалғанын түсінесіз бе? Ол сырқаттың ащы жылдарын да, баласы мен достарынан айырылуды да, поэзиядағы табысты да бастан кешеді, қараңғы Ресей үстіндегі бұлттың шын мәнінде даңқ сәулесі шалған бұлтқа айналғанын да көреді. Сонша дәлдікпен орындалғаны сонша, дұға болжам сияқты естіледі.

Тілектеріңізден сақтаныңыз, дұғаларыңызды қадағалаңыз