Франклин 1752 жылы ойлап тапқаннан кейін Еуропадағы найзағайтартқышты қолшатырлар мен қалпақтар

1770-жылдары Еуропада найзағайдан қорғайтын зонттар мен қалпақтар сәнге енді.

Үйлерді найзағай соққысынан сақтау үшін Америкада ойлап табылған құрылғы еуропалық сән құмарларына қатты әсер етті, олар енді өздерін де атмосфералық электр қуатынан шұғыл қорғауды қалады.

Найзағайқайтарғышы бар зонттардың ортаңғы білігі ұзартылған болатын, ол найзағай разрядын қабылдауға тиіс еді, яғни найзағайқабылдағыш қызметін атқарды. Қабырғаларының бірінде жерге дейін түсетін металл баулы болды, ол жерге қосушы өткізгіш еді: соққыны жермен жанасып тұрған жерге қосқыш арқылы топыраққа бағыттау үшін. Әйелдердің найзағайқайтарғышы бар қалпақтары да дәл осы қағидатпен жұмыс істеді: қалпақ төбесін айналдыра орналасқан металл айдар жерге дейін арқа бойымен салбырап тұратын шынжырмен жалғанатын.

Найзағайқайтарғыштың қорғаныс әрекетінің формуласын ескерсек, R = 1,732*h, зонт бәрібір тиімдірек болды, өйткені оның үстіндегі 50-70 см-лік жебе де шамамен бір метр радиуста найзағайдан қорғайтын.

Осылайша, Көне дүниенің ағартушы қоғамы 1752 жылы Франклин найзағайқайтарғышты ойлап тапқаннан кейін көп ұзамай осы ғылыми фактіні өз жайлылығы үшін пайдаланды. Ал АҚШ-та найзағайқайтарғыштар бастапқы мақсаты бойынша тек бірнеше онжылдықтан кейін ғана кеңінен қолданыла бастады.