Анри Картье-Брессонның (1) осы фотосуретін көріп, Парижде ең сүйікті мейрамханаларымның бірі, дәлірек айтқанда Сен-Жермен бульварындағы Липп брассериясы есіме түсті
Леонард Липп оны француз-пруссия соғысынан кейін, басып алынған Эльзасты тастап, Парижге келген кезде ашты. Ол өзімен бірге рецептілерін ала келді: ашытылған қырыққабат, шұжықтар, салқын сыра. Бұл эльзастық ас мәзірінің ең тұп-түзу, ең тұщымды түрі еді: тойымды, дандайсымасыз және ақылға сыйымды бағамен.
Ол кезде Сен-Жермен кварталы туристік ашықхат емес, арзан кафелері мен редакциялары бар тірі аудан болатын. Липп дәл мақсатқа тиді.
Мұнда Пруст, Жид, Пикассо, Сент-Экзюпери болып тұрды. Хемингуэй Липптің үстелінде «Қоштас, қару!» романының бір бөлігін жазды, ал 1928 жылы қарындасына ат басын бұрып, картоп салатымен және шукрутпен, яғни эльзастық ашытылған қырыққабатпен сыра ішуге кеңес берді. Сартр мен Симона де Бовуар кейде көрші Кафе де Флордан гөрі Липті артық көрді. Миттеран оны өзінің тұрақты орындарының біріне айналдырды. Нәтижесінде шағын көне мекеме Бесінші республиканың бейресми клубы сияқты нәрсеге айналды.
1926 жылғы қайта жаңартудан кейін қалыптасқан интерьерге содан бері қол тигізген жоқ. Сары плитка, бель эпок стиліндегі гүлді керамика, үлкен айналар, былғары орындықтар, шар тәрізді люстралар. Мұның бәрі тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілген, онда Липп өз орнын заңды түрде алып отыр. Мәзір де өзгерген жоқ: шукрут, равигот тұздығымен берілетін бұзау басы, соль мюньер, десертке қалқыма арал: биік көбікке дейін шайқалған жұмыртқа ақуызы сұйық англез заварной кремімен бірге кастрюльде беріледі.
Мұнда үстел брондау әлі күнге қиын, сондықтан есік алдында көбіне едәуір ұзын кезек тұрады. Бірақ Парижде қайда барудың жөнін сұрайтын таныстарыма осы орынды әрқашан ұсынамын.
