Белый айғырдың 1880-жылдардағы осы фотосуретін көріп, ол жасалған «тұзды қағаз» немесе «тұз қағазы» техникасына қызығушылық таныттым

Тұз қағазы дегеніміз Уильям Генри Фокс Талбот 1830-1840 жылдардың тоғысында калотипия құрамдас бөлігі ретінде ойлап тапқан қағазға позитивті фото басудың ең ерте тәсілі. Қарапайым тілмен айтқанда, бұл бүкіл қағаз фотографияның арғы атасы: түсірілім қарапайым қағазға негативтен позитив болып басылатын алғашқы технология.

Бұл қалай жұмыс істейді? Қарапайым жазу парағын алып, ас тұзының ерітіндісіне малып, кептіреді. Содан кейін оған күміс нитратын жағады: тұз бен күміс әрекеттесіп, қағаздың талшықтарының өзінде жарыққа сезімтал зат, күміс хлориді пайда болады. Әрі қарай парақты негативке тығыз басады. Үлкейтусіз жанасып басу жүзеге асады, сондықтан көшірме негативтің өлшемімен дәлме-дәл бірдей болып шығады. Мұны күнге қояды, сонда сурет проявительсіз, өздігінен көріне бастайды. Күміс негатив арқылы жарық өтетін жерде жарықтың әсерінен қарайады. Экспозиция ұзақ уақытқа созылады. Сурет көріне бастағанда, оны гипосульфитпен бекітеді және жиі алтынмен тондайды.

Кейінгі фотографиядан айырмашылығы, күміс бетіндегі эмульсияның жеке қабатында емес, қағаздың талшықтарының ішінде болады. Сондықтан көшірме жылтырсыз, күңгірт, парақтың көрінетін құрылымымен шығады, ал сурет қағаздың қалыңдығында тұрғандай көрінеді.

Технологияның гүлденген кезеңі шамамен 1840-1850 жылдарға келді. 1850 жылдардың соңына қарай бұл басу тәсілін альбумин көшірмелері ығыстырып шығарды