Фаина Раневская көшеде Станиславскийді көріп, оны шаттана қарсы алды
Фаина Раневскаяның Станиславскиймен өз үйінің жанында, Леонтьев бұлағымен өтіп бара жатып кездескені туралы естелігі бар.
Станиславский извозчикпен келе жатыр еді, оны көрген Раневская секіріп, «менің баламым! менің баламым!» деп айғайлай бастады. Фаина Георгиевна мен Константин Сергеевичтің арасында 33 жыл айырмашылық болса да, ол үшін ол бала еді. Станиславскийден ешқашан сабақ алмаса да, Раневская араға жылдар салып та оны өз ұстазы деп атады: оны соншалықты көп көрді, бақылады, тыңдады және соншалықты қатты тамсанды.
Тротуарда секіріп тұрған Раневскаяны көрген Станиславский извозчикке арқасымен бұрылып тұрып алды да, күлді, қолын бұлғап, ауа арқылы сүйіп, сәлем жолдады.
Ол бұл кездесуден соншалықты әсерленді, толқудан төсек тартып жатып қалды да, бірнеше күн сол күйде болды.
Наталья Крымова дұрыс айтқан: Станиславскийді күлдіру бақыт қой.
