Сергей Орловтың 1966 жылғы адам өміріндегі өртенген көпірлер туралы өлеңі

Өміріңде бір рет те болса көпірлеріңді өртедің бе,
Өз өміріңдегі,
Сапёрлар көпірді өртегендей,
Төсемдерін биіктен құлатып
Және өзеннің арғы жағында қаланы қалдырып?
Ол appақ. Оның үстінде бақтар жүзіп барады,
Қоңырау мұналарының шыңдары жарқырайды,
Бірақ оған апаратын көпірлер өртелген,
Ал даламен кетуге тура келеді.
Артқа қарамаған жөн.
Анда күнәсіз өзеннің үстінде
Көпірлер жанып жатыр, көпірлер жанып жатыр —
Сенің қолыңмен тұтатылған.
Өміріңде бір рет те болса көпірлеріңді өртедің бе?
Осылай ма, әлде басқаша ма?
Биіктен жалынға қарап,
Жүз рет бұрылып қарап, жылап.
Сапёрлерге не! Олар өтіп кетеді
Оттан да, түтіннен де, бірақ сағаты келеді —
Сапёрлар көпірлерді қайта тұрғызады,
Ал қала қайтадан олардың жүздеріне қарайды.
Ал өмірде көпірлерді мәңгіге өртейді,
Және өткенге қайту жоқ,
Өзендердің тасқынының арғы жағындағы сол қалаға,
Жаздың қызған шағында көпір жанып жатқан жерге.

Сергей Орлов, 1966

Жолма-жол аударма