Максимилиан Волошиннің 1911 жылғы тастан жасалған өз қосары туралы өлеңі
Сен тастан менің жүзімді шақырып шығардың,
Сен оған Құдайдың отын үрлеп бердің.
Менің қосалқы бейнем,
Ол маған бөтен, өзге әрі ұқсас.
Міне, ол тұр, анық әрі қатал,
Оның жүзсіздігі маған қорқынышты:
Қандай да бір құдай
Ежелгі заманнан қалған тастан көрініс тапқан.
Жолма-жол аударма
Максимилиан Волошин, 1911 жыл