Cappa magna киімінің қайта жандануы және шіркеу эстетикасы туралы дау
Бүгінгі жағдайды адамзат тарихындағы ең ұлы қасірет деп атау қиын, өйткені адамзат жақын тарихында шынайы қайғы-қасіретті, жоқшылық пен аштықты көрген. Сондықтан шіркеу дәстүрлерінің сыртқы көріністеріне жасалатын шабуыл, әрине, эстетикалық дау ғана, ал мұндай дау VI, XII, XVIII және XX ғасырларда да болған. Тарихтың әр кезеңінде шіркеу эстетикасының дамуы мемлекеттік міндеттер мен теология мәселелеріне қызмет етті: кейде дұғалық идеяларды және шіркеу қызметінің өзге де құндылықтарын көлегейлеп тастады, кейде қиын заманда ана шіркеуге тірек болды. Cappa magna секілді киімнің бүгін қайта жаңғыруы біреудің көзіне шіркеудің дүниелік істерден алшақтай түсуі болып көрінуі мүмкін, ал біреу мұнда өзекті сұрақтарға жауап іздеп, символдық дәстүрлерге тереңнен бет бұруды көреді. Шіркеудің заманауилығы және оның бейнесінің бүгінгі шындыққа сәйкестігі туралы сұрақ сөзсіз туындайды, бірақ бұл сұрау тек эстетикалық наразылықтарға, өтпелі сәндерге және поп-мәдениеттің тұтқынында отырған көпшіліктің құбылмалы талғамына ғана сүйенсе, оның қаншалықты байыпты екені күмәнді емес пе? Құдайдың литургиясын жалығып отырған ақсүйек ортасының қарапайым тұрғынының көзімен бағалауға дейін барамыз ба? Ал шіркеу тұрмысындағы тірі әрі аман-есен жеткен көне дәстүрлерді технологиялық төңкерістер мен тұтыну революциялары заманында дәстүрлі өнерді, қолөнерді және қағидаттарды сақтаудың символы деп қарастырсақ ше? Құдай үйі жаратылыс сұлулығы жүздеген жыл бұрынғыдай, адам жасампаздығы мен шығармашылығының бүкіл ұлылығымен көрінетін орын болып қала бере ме? Ұлы каппа христиандық символдық хабар жеткізеді, егер ол болмаса, оны оңай сатып, ұмытып кетуге болар еді, ол жай ғана қымбат матадан тігілген оғаш бұйым болар еді.
