Төрт ай бұрын, Лувр тонаудан кейін болуы тиіс нәрсе болды: оның директоры Лоранс де Кар отставкаға кетті, ал Франция президенті оны қабылдады
Төрт ай бұрын, Лувр тонаудан кейін болуы тиіс нәрсе болды: оның директоры Лоранс де Кар отставкаға кетті, ал Франция президенті оны қабылдады. Әрі сол сәтте-ақ оны G7-ге француз төрағалығы аясында iрi мұражайлардың ынтымақтастығы бойынша жұмыс істеуге жіберді, оның үстіне бұрын мұндай лауазымның өзі мүлде болмаған.
Даулы Лоранс де Кардың Луврдан кетуі туралы РБК-стиль сайтында жазып отырмын.
Айтпақшы, дәл осы жағдай Луврдың бұрынғы басшысы Жан-Люк Мартинеспен де қайталанды. Оған халықаралық ынтымақтастық мәселелері жөніндегі елшінің қызметіне ұқсас лауазымды ойлап тапты. Мұның бәрі жақсы бет-әлпетті сақтау үшін істеледі. Ал Мартинес Луврдың қауіпсіздік жүйесін жаңғыртудың стратегиялық жобасын бастаған адам болатын, музейдің қорғанысын күшейту жұмыстары де Кар мұражайды басқарған 2021 жылы-ақ басталуы тиіс еді, бірақ олай болмады.
Де Кар мен Мартинес жұртшылыққа, кәсіби қауымдастыққа және бұқаралық ақпарат құралдарына ұнамаған алғашқы директорлар емес. Помпиду орталығының басшысы Ален Себан, Пикассо мұражайының директоры Анна Балдассари және Орсе мұражайының басшысы Ги Кожеваль түрлі уақытта авторитаризмге, дөрекі сөйлеуге, қызметкерлерге қатыгездікке, шектен тыс бақылауға айыпталды. Тіпті шоферден жеке заттарын әкелуді, ал хатшыдан итін серуендетуді талап ету сияқты күнәлар да аталды. Бір сөзбен айтқанда, патшалық құрмет көрсетудің тұтас жүйесі.
Сондықтан шындықтан қол үзген, презентация файлдарының артына тығылатын, менсінбейтін және әдепсіз, тура сұрақтардан жалтаратын және ешқашан күлмейтін, рушыл әрі өктем, мұның бәрі кенеттен белгілі болғандай, де Кар «Ойыншық» фильміндегі ақылы таяз магнат рөліндегі алғашқы да, соңғы да басшы емес. Бірақ әңгіме белгілі бір кәсіпқойдың жеке қасиеттері туралы емес, мәдениетте қалыптасқан, менің ойымша, бүкіл әлемге тән стратегиялар туралы болып отыр.
