Кеше Рим Папасы Франциск діни қызмет жөніндегі конференцияның ашылуында сөйлегенін тыңдап, понтификке жаңаша қарап көрдім
Кеше Рим Папасы Франциск діни қызмет жөніндегі конференцияның ашылуында сөйлегенін тыңдап, понтификке жаңаша қарап көрдім. Біз Папаның дерлік әрқашан дұрыс сөздер айтатынына үйренгенбіз, олардың көбі өзінің прогрессшіл құпиясында дәл осыны естігісі келетін. Бірақ жаңа форматтағы Пападан күтілетін осындай сөздермен қатар, шіркеудің және христиандардың мүддесі жөніндегі түсінігімізге әрдайым сыя бермейтін кейбір күмәнді реформаларды да көріп жүрміз. Бұл жолы Франциск мінбеден жар салып айту үшін нені таңдағанын бірге саралап көрейік.
Сөзін ол теория айтқысы келмейтінінен, діни қызметкер ретіндегі 50 жылдан астам қызметінің тәжірибесімен бөліскісі келетінінен бастады. Бұл, әрине, қызық, өйткені залда отырғандардың бәрі дерлік тәжірибесі кем емес шіркеу қызметкерлері, олардың да практикадан бөлісерлері жеткілікті.
«Мүмкін, бұл менің өз діни өмірімнің «аққу әні» шығар, бірақ сендерге сендіре айтамын, олар менің өз тәжірибемнің жемісі». Тәжірибесін айтқаны үшін рахмет, алайда өткен туралы әңгіме ретінде ол да теория күйінде қалып, болашақта практикаға толық ауыса қоймайтындай.
Папа рухани өмір қарапайым діни тәжірибеге айналып кететін жағдайлар туралы айтады. Өкініштісі, бұл шынымен де өте жиі кездесетін құбылыс. «Жаратқанмен жақындықсыз, дұғасыз діни қызметкер жай ғана шаршаған жалдамалы жұмысшы». Осыған байланысты, мұнда жалдаушы кім екені жөнінде әңгімелесу қызық болар еді.
Папа діни қызметкерлерді бауырластық ретінде ерекше атап өтті. Ал шіркеудің өзінде де «қорқыту» бар екенін айтты, ал діни қызметкерлер, керісінше, бір-бірін қолдауға тиіс.
Тағы бір рет қоғамда кең талқыланатын целибат тақырыбына тоқталады. Францискше, Латын шіркеуі қасиеттендіру құралы ретінде өмір сүру үшін дені сау қарым-қатынасты, шынайы құрмет пен шынайы мейірімділікті, Мәсіхке терең тамыр жайған қарым-қатынасты қажет ететін сый. «Достарсыз және дұғасыз некесіздік көтерілмейтін ауыр жүкке, діни қызметтің өз көркіне қарсы куәгерге айналуы мүмкін».
«Біздің шақыруымыз, ең алдымен, бізді бірінші болып сүйген Оған берілетін жауап. Міне, біздің үмітіміздің бастауы осында, өйткені қайғының өзінде де Жаратқан бізді сүйіп, шақыруын тоқтатпайды». Жаратқан тоқтатпайды, ал Шіркеу ше? Пандемияның басында католик шіркеуі жан-жақта азап шеккен христиандардан алшақтап, пандемиялық емес, мигранттық күн тәртібін жарыққа шығарғанын тек мен ғана есіме алып отырмын ба?
Менің ойымша, дәл 2020 жыл Шіркеуден қандай да бір қатысу болар деп қорқыныш арасында күткендер үшін өте көрсеткіш болды, бірақ олар жақындарының өлімін, олардың сөнуін зум арқылы, қасиетті рәсімсіз, храмға барып, шам жағу мүмкіндігінсіз көруге мәжбүр болды. Сіздерде бізді жаңа заманның ең қараңғы сәтінде тастап кеткендей сезім болған жоқ па? Ал сөздер тек сөз күйінде қалады.
