Немирович-Данченко соғыс кезінде шайқаста шайқалып кеткен ротаның офицеріне генерал Скобелевтің бас тартқан Георгий кресттерін таратқандағы түрік жорығының бір эпизодын баяндайды
Немирович-Данченко түрік жорығындағы Георгий кресттерін тарату кезінде болған бір оқиғаны баяндайды: шайқас кезінде шайқалып кеткен роталардың бірінің офицеріне генерал Скобелев бас тартқан. «СЕН оған лайық та шығарсың, өзіңді дербес крес үшін ұсындырсын. Бірақ қазір мен ордендерді солдаттардың өздері сайлаған адамдарға таратып отырмын. Ал бастапқыда шегініп, өзін масқаралаған, кейін өзін-өзі түзесе де, сенің ротаңның сайлауға қақысы бар ма? Қалай ойлайсың, қорқақтарға Георгий кресттерін тағайындауға рұқсат етуге бола ма?»
Ал шайқас даласынан қашқан роталарға Скобелев олармен таныс болғысы келмейтінін жеткізген: «Мен оларды өзімдікі деп санамаймын. Олармен сәлемдеспеймін. Оларды байқағым келмейді. Олар Ловчадағы шайқаста соншалықты ерлікпен соғысқан біздің даңқты полкімізді масқаралады. Офицерлерге бір-ақ рет және мәңгілікке жеткізіңдер: кім істе артта қалса, оның менің дивизиямда орны жоқ». Және ол шынымен де бұл роталарды байқамады, сәлемдеспей өте шықты, тіпті жаққа қарамады да. Ал оның тактикасы мынада еді: батыл бір іс істеу қажет болғанда, ол дәл осы роталарға жүгінетін және олардың өзінің соңынан қайда болса да еретініне сенімді болатын: «Ал, кейін құшақтасып көрісеміз, сонымен бәрі бітеді».
