Англия Әділет министрлігі өз мұрағаттарындағы тарихи құжаттарды цифрландырмақшы

Англия Әділет министрлігі өз мұрағаттарындағы тарихи құжаттарды цифрландырмақшы. Әңгіме кемінде соңғы екі жүз жылдағы өсиеттер туралы. Бұл тарихшылар мен генеалогия мамандарына көмек болады деп есептеледі: олар құжаттарға қол жеткізетін болады.

Бұл бастама қайдан шықты? Осы игілікке шынымен қуануға тұра ма? Мен қуанбас едім. Неліктен екенін түсіндірейін.

1858 жылғы ағылшын заңы бойынша өсиеттер мен оларға қатысты құжаттардың тұтас кешені мәңгі сақталуға тиіс.

Цифрландыру бағдарламасы сақтау жүйесін жақсарту бағдарламасының бір бөлігі. Қазір ведомство 110 млн құжатты сақтайды, ал бұған жылына 4,5 млн фунт кетеді.

Шенеуніктер үнемдегісі келеді. Айталық, қымбатырақ көліктер мен техника сатып алу, сәнді кеңселер салу және көбірек көмекші жалдау үшін: мінсіз бухгалтер төрт миллионды қалай жұмсауды табар, кім білсін.

Иә, құжаттар цифрландырылады. Бірақ содан кейін оларды сақтауға ешкім ақша шығындамайды. Қорлар жойылады. Жекелеген даналарды қоспағанда: көрнекті және атақты тұлғалардың өсиеттері қалады. Бұл менің ойдан шығарғаным емес, министрліктің мәлімдемесінде осылай делінген.

Цифрлық көшірмелерге келсек, егер біреу олардың мызғымастығына, жанбайтынына және әмбебаптығына соншалықты сенсе, онда өзіңізді де цифрландыра беріңіз, бәлкім, керек болып қалар.

Диккенсте өсиет «Қаңырап қалған үй» романының сюжетінің өзегінде тұр: Джарндистің мұрагерлері оның соңғы ақтығының айналасындағы сүйретпен жылдар бойы титықтайды. Мүлікке құқықты растау немесе теріске шығару үшін қолданылатын қағаздар мен куәліктердің ғаламат көптігін біз сол жерден білеміз. Өсиеттер мен өзге де нотариалдық құжаттардың айналасындағы ойға сыймайтын сүйретпен «Дэвид Копперфильдтің өмірінде» де танысамыз. Диккенс ағылшын бюрократиясын өмірдің қорқынышты жақтарының бірі ретінде көрсетеді, соған қарамастан оқырманды қағаз құжат көбіне әділеттіктің жалғыз көзі және даусыз куә болады деген ойға қайта оралтады, ал оны мұқият сақтай білуді ізгілік дәрежесіне көтереді.

Әлемнің барлық жеріндегі тарихшылардың, мұрағатшылар мен кітапханашылардың мұндай этикалық тұрғыдан күмәнді жобалармен соншалықты құлшыныспен айналысып, олардың жақын және сөзсіз салдарын көрмейтіні өте өкінішті