Біреу метлах плиткасын шектен тыс мадақтай бастаса, сәулетші-реставратор Петр Покрышкиннің Императорлық археология комиссиясына жолдаған Звенигородтағы Саввино-Сторожевск монастырын тексеру туралы рапортынан мына үзіндіні еске алыңыз…
“Монастырь қоңырау мұнарасының боялуы аяқталған екен. Өкінішке қарай, бояу консисториядан рұқсат алынбай, яғни Комиссияның пікірі келгенге дейін, бұрынғы бозғылт-қызғылт, жұтаң түске майлы бояумен жүргізілген. Таныс сәулетшіден монастырьде құдық үстінде ғажайып ағаш шіркеуше бар, оны аты аңызға айналған Савваның өзі салған дейді деп естіп, осы сирек ұшырасатын ескерткішті көруге бардым, бірақ, әттең, оның орнынан декаденттік реңкі бар жаңа құрылысты көрдім. Монастырь соборының ішін қарағанда, әдемі шойын плиталардың орнына жуырда ғана төселген жаңа метлах еден жан-дүниемді түгел ашындырды. Осындай ірі ескерткіштерді осылай жабайылықпен билеп-төстейтін болса, маңызы азырақ ескерткіштер тапсырылған адамдардан не күтуге болады? Майлы бояуды жойып, шойын плиталарды бұрынғы орнына қайтаруды батыл түрде талап ету керек деп санар едім”.
