Бір қарт сараң көп ақшаның иесі болған, Өзі айтуынша, ол байыған, Екіжүзділік істемей, Тонамай да, күйзелтпей де, Жоқ, ол ант етіп айтқан: Құдай оған үйіне осындай молшылық жіберген, Сондықтан ол жақынына қарсы Әділетсіздікте айыпталудан мүлде қорықпайды
Бір қарт сараң болыпты, ақшасы шаш етектен,
Өзі айтуынша, байыған ол
Екіжүзділік істемей,
Тонамай да, күйзелтпей де,
Жоқ, ол ант ішіп айтқан:
Құдай оның үйіне осындай молшылық жіберген,
Және ол ешқашан
Жақынына қарсы әділетсіздікте әшкере болудан қорықпайды.
Ал Жаратқанның мейіріміне разы болып,
Оның рақымдылығын алдағы уақытта да өзіне тартсам деп,
Не шынымен ар-ұжданын тыныштандыру үшін,
Сараңның кедейлерге арнап үй салғысы келіпті.
Үйді салып, бітуге таяп қалыпты.
Менің сараңым соған қарап,
Өзін-өзі ұмытып, қуанады
Да өз-өзімен сөйлеседі:
Кедейлерге қандай қызмет көрсеттім,
Оларға баспана салуға бұйырдым деп.
Сараңым үйіне іштей осылай қуанып жүргенде,
Таныстарының бірі жанынан өтіп бара жатады,
Сараң таныс адамға шаттана сөйлейді:
«Мұнда кедейлер жеткілікті сыятын сияқты ма?»
— «Әрине, мұнда көп адам тұра алады;
Бірақ сен дүниеде қаңғытып жіберген
Адамдардың бәрін сыйғыза алмайсың».
Бай сараң ақша жинайды, ал шайтан оған ақша салуға қап тігеді.
«Осы мың сомды ғана жинап алсам,
Содан кейін қанағат етіп өмір сүрер едім», —
Деді сараң, баяғыда-ақ мыңдаған ақшасы болса да.
Сараңның тілегі орындалды,
Ол мыңын жинап алды;
Алайда сараң бәрібір қанағат тапқан жоқ.
«Жоқ, тағы мың керек; соны тапсам,
Шынымды айтсам, енді ештеңе тілемеймін».
Көрейік. Мына мыңды да тапты,
Бірақ сөзінде тұрмады
Да тағы мың тілейді;
Бірақ енді соңғысы екеніне сенімді дейді.
Енді ол ақиқатты айтты:
Бүгін мына мыңды да жинап болды,
Ал ертесіне өлді; бүкіл мал-мүлкі
Одан кейін өзгелерге шашылуға қалды.
Егер басқа сараң,
Өз табысын көбейтіп жүріп,
Дәл бүгін-ақ ойланып,
Соны пайдалануға тырысса ғой!
Иван Хемницердің өлеңдері, XIX ғасыр басындағы «Сараң және оның тілегі» лубогы
