Репиннің үйіндегі шеберханасы және дәрігерлер кеңесіне қарамастан жексенбідегі суреттері

«...Өнерді мен ізгіліктен де, адамдардан да, жақындарымнан да, достарымнан да, өміріміздегі кез келген бақыт пен қуаныштан да артық жақсы көремін», - Илья Репиннің көркемөнер сыншысы Стасовқа жазған хатынан.

Репин өмірінің ең жақсы сағаттарын өз үйінің екінші қабатындағы осы шеберханада өткізді. Мұндағы бәрі Репиннің ойы бойынша жасалған және жобаланған. Төбе астындағы кең, жарық бөлме, екі алып жарық шамшырағы бар, ішінде бірнеше мольберт тұрған, Репин солардың жанында бірден жұмыс істейтін. Қабырғаларда сүйікті шәкірттерінің жұмыстары, достарының портреттері, эскиздер ілулі. 1907 жылы Көркемөнер академиясындағы қызметін тастап, академиялық шеберхананы босатқаннан кейін Репин негізінен осы жерде еңбек етті. Ол көп жұмыс істеді, қартайғанша дерлік тынбай еңбектенді.

Жетпістен асқан соң Репиннің денсаулығы байқаларлықтай нашарлап, дәрігерлер оған аз жұмыс істеуді қатаң ұсынды. Кем дегенде шаршап-шалдыққанша істемеуді. Ең болмағанда аптасына бір күн, жексенбіде сурет салмауды.

Чуковский жексенбі сайын Репиннің өзіне қонаққа келе бастағанын, ал өзі одан қарындаштарды жасырып қоятынын еске алады: «Ол бұл азапқа бір сағат та, екінші сағат та бағынышты төзді, бірақ менің бөлмеме қандай да бір «живописті» қонақ кіріп келсе болды, мен төбеде ілулі тұрған, қатысып отырғандарды жаңаша жарықтандыратын шамымды жақсам болды, Репин уайымдай жан-жағына қарап, қарындаш не қалам жоқ па екен деп іздейтін. Ештеңе таппаған соң күлсалғыштан темекінің тұқылын алып, сиясауытқа малып, бірінші кездескен қағазға сурет сала бастайтын».