Егер «КСРО-да нан нан болатын, қабығы дәмді, ұны аспандағыдай, міне, канадалық бидай деген осы» деген мем туралы байыппен айтсақ, онда КСРО батыс елдерінен бидай сатып алуды әлі 1963 жылы бастады, сол жылды атаған еді…
Табиғатта құрғақшылық болды, ал үкіметте, сәйкес келіп қалғандай, дәл сол сәтте кезекті ессіздік орын алды. Бидайдың орнына 1959 жылдан бастап жеке шаруашылықтардан алынған малды асырау үшін жүгері мен жемдік дақылдар егілді; тың жерлерді игеру сәтсіздікке ұшырады; шөп басқан жер ретінде мүмкіндігінше аз жер қалдыруды шештті, демек күздік сорттар егістік жиналғаннан кейін ғана, суық түскенде себілді де, жай ғана тоңып қалды; алдыңғы жылдары астықтың бірте-бірте жетіспей бастауы стратегиялық астық қорын әлдеқашан дерлік түгесіп қойған болатын.
Егіннің 30% сыни жетіспеушілігі Батыстан, атап айтқанда Канададан жеткізілім сұрауға итермеледі. Осы жылдан бастап КСРО 1980-жылдарға дейін жыл сайын капиталистерден, Канададан, Франция мен АҚШ-тан астық сатып алып тұрды.
