Бүкіл Русь — алау

Бүкіл Русь — алау. Сөнбейтін жалын
Шетінен шетіне, ғасырдан ғасырға
Гүрілдеп, ақырып жатыр... Тас жарылып жатыр.
Әрбір алау — адам.
Біз де ата-бабамыз сияқты
Өрт қоймадық па өзіміз? Ал дауыл
Оны лаулатты, ащы түтінге батып барады
Өртеншілердің ормандары мен ауылдары.
Сергиев те, Оптина да, Саров та
Халықтың алауын тоқтата алмайды:
Олар өрттен құтылып,
Күміс көлдердің түбіне кетеді.
Тап солай татарларға тонауға берілген
Киевтің қасиетті Русі
Жерден кетті, Светлояр көлінің бүркеуіне тығылып...
Бірақ мен отты жоққа шығармаймын!
Мен өзім — отпын. Көтеріліс — менің болмысымда,
Бірақ оған шынжыр мен шек керек.
Алғаш рет емес, бостандықты армандап,
Біз жаңа түрме саламыз.
Иә, Мәскеуден тыс — біздің тұншықтырғыш тәнімізден тыс,
Мыс Петрдің еркінен тыс —
Бізге жол жоқ: батпақта бізді
Шайтан отының ойыны адастырады.
Қасиетті Русьті күнәһар Русь жауып тастады,
Ол қалаға апаратын жол жоқ,
Шіркеулердің су астынан шақырған,
бөтен дүниелік қоңырау үні
Қайда үндеп тұрса да.

Жолма-жол аударма

Максимилиан Волошин, «Китеж», 1919 жыл.

Иллюстрация: Иван Билибин, Көзге көрінбейтін Китеж қаласы