Біз көрген нәрсенің бәрі басқа бір нәрсені жасырады, біз әрқашан көрінетіннің артында не тұрғанын көргіміз келеді, Лев Повзнердің Алина Пинская галереясындағы «Керемет алаңы» көрмесінде Магриттің хрестоматиялық сөзі еріксіз еске түседі
Біз көрген нәрсенің бәрі басқа бір нәрсені жасырады, біз әрқашан көрінетіннің артында не жасырынғанын көргіміз келеді, Лев Повзнердің Алина Пинская галереясындағы «Керемет алаңы» көрмесінде Магриттің осы хрестоматиялық сөзі еріксіз еске түседі. Лев Александрович өзінің бірқатар полотноларында сол Магриттті тапқырлықпен пародиялайды. Тек Повзнерде көрінетін нәрсе көрінгеннен де көп, мүмкін, көрінгісі келгеннен де көп.
1960 жылдардағы мәскеулік андеграундтың жарқын суретшісі Повзнер астаналық галереяларға жиі келе бермейді, сондықтан оның Alina Pinsky Gallery-дегі осынша кең экспозициясы сирек кездесетін үлкен сәттілік. Көрмеде түрлі жанрлар араласқан: пейзаждар да, портреттер де, сюжетті композициялар мен натюрморттар да бар, 1990 жылдардан бастап жасалған бірнеше постмодернистік топтама да көрсетілген.
Повзнер сюрреализммен тек ойнайды делік, оның үстіне үлкен әзілмен және үлкен сағыныштың лебімен ойнайды, ең болмағанда көрсетілген топтамаларда солай, ал оның аллегориялары мен Далиден Брейгельге дейінгі бірқатар суретшілерге сілтемелері енді ойын емес, өнер тарихынан да, жеке бір нәрседен де сыр шертетін шынайы, шырмалған әңгіме. 2010 жылдары Повзнер өз жұмыстарында әдеби сілтемелерді де шифрлай бастайды: олар жарқынырақ және бір қарағанда көңілдірек, бірақ сонымен бірге жұмбақтау.
Көрме эмоция мен әсерге бай, автор шығармашылығына байыппен қызығуға жеткілікті дәрежеде баурап алатындай болып шықты.
