Сергей Есениннің 1920 жылғы «Сорокоуст» өлеңі пойыздың артынан жүгірген құлын туралы

Көрдіңіз бе,
Дала кезіп,
Көл тұманына тығылып,
Темір танауымен пыс-пыс етіп,
Шойын табандармен жүгіріп бара жатқан пойызды?
Ал оның артынан
Биік шөппен,
Үмітсіз жарыстың мерекесіндегідей,
Жіңішке аяқтарын басына дейін серпіп,
Қызыл жалды құлын шауып келеді?
Сүйкімді, сүйкімді, күлкілі аңғал,
Қайда, қайда қуып барады ол?
Тірі аттарды болат атты әскер
Жеңіп алғанын білмей ме екен ол?
Сәулесіз егістіктерде оның жүрісі
Ол заманды қайтара алмасын білмей ме екен,
Сол кезде екі сұлу далалық россиянканы
Бір атқа печенег беретін еді ғой?
Тағдыр базарда басқаша бояп жіберді
Сатырлаған дыбыстан оянған біздің жағалауды,
Енді мың пұт ат терісі мен еті үшін
Паровоз сатып алады.

Жолма-жол аударма

«Сорокоуст» өлеңінен, Сергей Есенин, 1920 жыл