Иван Шмелёв «Лето Господне» кітабында үйдегі Ұлы сенбі кешін сипаттайды
Ұлы сенбі, кеш. Үй тып-тыныш, таңғы шіркеу қызметінің алдында бәрі жата кетті. Көшеде не болып жатқанын қарайын деп залға барамын. Халық аз, картон қораптарға салып пасха мен кулич алып бара жатыр. Залдағы тұсқағаздар күннен қызғылт тартқан, күн батып барады. Бөлмелерде қошқыл қызыл шырақтар жанып тұр, пасхалық шырақтар. Қонақ бөлмеге қошқыл қызыл гүл шоқтары түскен пасхалық кілем төселді. Қызыл-қоңыр креслолардан сұр қаптар алынды. Иконалардың маңына раушан гүлінен өрілген кішкентай шәйі тағылған. Залда да, дәліздерде де жаңа қызыл жолдар төселген... қауырсын жастықтардың үстінде, ас бөлмедегі диванда, құлап кетпесін деп, қызғылт жұқа мұсылиннен жапқыш жабылған алып куличтер жатыр, суып жатыр. Олардан тәтті, хош иісті жылу аңқиды... Әкем жазғы пиджагін киіп, шырақтарды реттей бастайды... Ол бөлмелерді аралап, әр шырақты қарап жүріп, ақырын әндетеді: «Тірілуің, Христос Құтқарушы. Періштелер көкте ән салады», – мен де оның соңынан жүремін. Жүрегім қуанышты да тыныш, неге екені белгісіз, жылағым келеді...
Иван Шмелёв, «Жаратқанның жазы»
